Tyd jou dief

Ek het onlangs op my foon deur ou foto’s geblaai. Daar was foto’s van verjaarsdae, vakansies, familiebraais en selfs gewone dae wat ek destyds as onbelangrik beskou het. 

Terwyl ek daarna gekyk het, het ek besef hoe vinnig die tyd verbygegaan het. Dit het gevoel asof sommige van daardie herinneringe net gister gebeur het, maar in werklikheid lê daar reeds jare tussen daardie oomblikke en vandag. Dit was toe dat die gedagte by my opgekom het: tyd is inderdaad ’n dief.

Ek hoor van kleins af dat tyd kosbaar is, maar ek dink nie ek het werklik verstaan wat dit beteken nie. As kind kon ek nie wag om ouer te word nie. Ek het uitgesien na my volgende verjaarsdag, die volgende skoolvakansie en die volgende groot gebeurtenis. Ek besef dat ek so gefokus was op wat voorlê, dat ek nie altyd waardeer het wat reg voor my was nie.

Die vreemdste ding van tyd is dat niemand daarvan kan wegkom nie. Ons kry almal dieselfde vier-en-twintig uur in ’n dag. Die verskil lê daarin hoe ek my tyd gebruik. Ek kla soms dat ek nie genoeg tyd het nie, maar as ek eerlik met myself is, besef ek dat ek dit dikwels mors op dinge wat min waarde tot my lewe toevoeg. Minute word ure, ure word dae en voor ek my oë uitvee, het nog ’n jaar verbygegaan.

Wat tyd so waardevol maak, is dat dit die een ding is wat nooit teruggegee kan word nie. Geld kan ek weer verdien en besittings kan ek vervang, maar tyd wat verby is, is vir altyd weg. Geen mens kan ’n verlore dag herleef nie. Dis waarskynlik waarom my mooiste herinneringe dikwels ook ’n tikkie hartseer bevat.

Ek dink dikwels aan die mense wat ek liefhet. Hoe maklik glo ek nie dat daar altyd nog tyd sal wees vir ’n besoek, ’n oproep of ’n lang gesprek nie? Die waarheid is dat die mense wat vandag deel van my lewe is, nie vir altyd hier gaan wees nie. Eendag staan ’n stoel leeg om die etenstafel, of ’n bekende stem raak stil. Ek besef dan dat die kosbaarste geskenk wat ek ooit kon gee, nie geld of duur geskenke was nie, maar my tyd. Wanneer hulle nie meer daar is nie, bly die herinneringe oor – die lag, die drukkies, die gesprekke en die gewone oomblike wat later buitengewoon kosbaar word. 

Miskien is tyd inderdaad ’n dief. Hy steel nie net my jeug nie; hy steel uiteindelik ook die mense wat my hart tuis laat voel. Daarom wil ek nie eendag terugkyk en wens ek het meer tyd gemaak vir die mense wat ek liefhet nie. Ek wil eerder onthou dat ek daar was – dat ek geluister, gelag, vasgehou en saam herinneringe gemaak het. Wanneer tyd alles van my wegneem, is liefde die enigste nalatenskap wat bly leef. Liefde word nie gemeet aan wat ek gesê of besit het nie, maar aan die tyd wat ek bereid was om te gee. Miskien kan ek nie keer dat tyd van my steel nie, maar ek kan sorg dat elke oomblik wat hy neem, reeds met liefde gevul was.

– Gasskrywer

[email protected]

* Beste lesers, keuring vir die ­publikasie van WhatsApp, briewe en alle ander lesers­bydraes berus by Republikein. Klagtes oor die diens van ­private besighede word eers aan die onder­neming vir reaksie voorgelê. Die menings van ons lesers en rubriekskrywers verteenwoordig nie noodwendig die standpunt van Republikein nie. Republikein is ’n lid van die Redakteursforum van Namibië (EFN) en onderskryf die etiese kode vir die Namibiese media soos toegepas deur die media-ombudsman.