Onderwys – Regulering van selfone in skole

Dit wil my voorkom asof daar redelike eenstemmigheid oor die verbod op die gebruik van selfone op skoolpersele is. Leerlinge mag, in die meeste lande, geensins in klaskamers, ablusiegeriewe, gange of op die skoolgrond in die besit van selfone wees nie. Leerlinge moet hul selfone tuis los of in ’n sluitkas by die skool toesluit of by die ontvangstoonbank inhandig vir veilige bewaring. In ander lande geld die sogenaamde “bell-to-bell”-reël. Ná die aanvang van die skooldag moet selfone nie gesien of gehoor word totdat die klok weer vir pouse of aan die einde van die skooldag lui nie. Die verbod geld ook vir ander “slim” kommunikasie-apparate soos tablette en horlosies. Daar is basies drie modelle hoe selfone in skole gereguleer word. Volgens die gesentraliseerde model word beleide en regulasies deur die sentrale owerhede, via die ministeries van onderwys, uitgereik. Volgens die gedesentraliseerde model word hierdie bevoegdheid afgewentel na onderwysowerhede in die deelstate, provinsies en distrikte. Ooreenkomstig die laaste model word hierdie bevoegdheid in die hande van die skoolrade gelaat. In die meeste lande is hierdie statutêre reëling slegs van toepassing op staatskole. In Brasilië egter, is die verbod op selfone ook van toepassing op privaat skole. Wat vir my interessant is, is die internasionale parallelle en verskille. In Rusland heers ’n algehele verbod; die dra en gebruik van selfone deur onderwysers en leerlinge word net in gevalle van veiligheids- en gesondheidsnood toegelaat; die sg. gevalle van lewe en dood. In Indië word die regulering van selfone afgewentel na die deelstate, uniegebiede en sommige skoolrade. Verder word die regstatus daarvan ook gedefinieer aan die hand van hofbeslissings. In die deelstaat Himachal Pradesh het die hoofminister ’n algehele selfoonverbod by skole uitgeroep uit vrese vir digitale afleiding en skermverwante gesondheidskwessies. Hierdie verbod het op 26 Maart vanjaar ingetree. Teenstand teen hierdie reëling het in die hof beland en die beslissing het ernstige gevolge vir die oortreders gehad; die ouers is beboet, selfone gekonfiskeer en ouers is verplig om vir berading te gaan. Onderwysers is ook verbied om selfone, met omskrewe uitsonderings, op die perseel te gebruik. In die deelstaat Punjab heers ’n algehele verbod wat van toepassing is op beide leerlinge en onderwysers, terwyl ander deelstate soos Karnataka, Andhra en Goa toegang tot sosiale media vir minderjariges beperk. Mense wat die gebruik van selfone in die klaskamer voorstaan, kan gerus gaan kyk wat in ontwikkelde lande, wat aan die voorpunt van tegnologiese ontwikkeling is, gebeur. Die groot vraag is, watter faktore gebruik onderwysowerhede en/of skoolrade om die toelaatbaarheid van selfone op skoolpersele, te bepaal. In ’n saak, in die Dehli-hoërhof, het die hof geweier om ’n algehele verbod toe te staan omdat die hof inligting en rekenaartegnologie belangrik vir moderne onderwys geag het. In plaas van ’n algehele verbod, beveel die hof te reg aan, dat skole regulering en toesighouding moet opskerp. ’n Ander faktor wat in ag geneem moet word, is hoe ’n mate selfone in die klaskamer afleidings en ontwrigtings sal veroorsaak. Hierdie vraag gaan bepaal word deur faktore soos professionaliteit, voorbereiding, klasdissipline en lesaanbieding deur die onderwyser. Verder is dit uiters belangrik om in ag te neem dat die meeste leerlinge, veral in ontwikkelende land, uit brandarm huishoudings kom. Sommige leerlinge beskik oor moderne selfone en internetkonneksie by die huis. Ryk skole kan hierdie konneksie voorsien. Verder kan hul ouers hulle gereeld van geld vir data voorsien. Arm en minder gegoede ouers moet baie keer besluit tussen selfone, data en brood. Verder, wil sommige kinders om die dood nie in besit van ’n goedkoop “tamagoji” gesien wees nie.Ek wonder ook of selfone by skole nie tot die vergroting van die vermoë-gaping in ons skoolgemeenskappe gaan bydra nie. Hier dink ek ook aan die vergroting van die gaping tussen landelike en stedelike skole. Rekenaar- en selfoontegnologie is nie van die duiwel nie en dit kan ’n betekenisvolle bydrae tot gehalte-onderwys lewer. Ek verkeer onder die indruk dat Namibiese leerlinge taamlik toegang tot selfoontegnologie het. Maar, sal dit nie wys wees om eers die situasie, soos in Indië, te onderwerp aan navorsing nie. Sodanige navorsing kan veral fokus op die impak op akademiese prestasie, geestesgesondheid en klaskamerdinamika. En, natuurlik ook die vermoë van die ouers. asook die beskikbaarheid van die tegnologie op die platteland. ’n Laaste en miskien lastige vragie! Waarom is die gebruik van selfone in Oshana-skole verbied terwyl die ministerie uiterse gunstige beleidsrigtings uitgereik het? – godfrey.kleinhans@gmail.com* Beste lesers, keuring vir die publikasie van WhatsApp, briewe en alle ander lesersbydraes berus by Republikein. Klagtes oor die diens van private besighede word eers aan die onderneming vir reaksie voorgelê. Die menings van ons lesers en rubriekskrywers verteenwoordig nie noodwendig die standpunt van Republikein nie. Republikein is ’n lid van die Redakteursforum van Namibië (EFN) en onderskryf die etiese kode vir die Namibiese media soos toegepas deur die media-ombudsman.

Onderwys – Regulering van selfone in skole

Kommentaar

Republikein 2026-10-22

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Onderwys – Regulering van selfone in skole

Kommentaar

Republikein 2026-10-22

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry. ×

MELD AAN

Advertensie

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry.