’n Les uit die land van glimlagte

Ek dink ek verstaan nou hoekom Thailand die “Land of Smiles” genoem word.

Dis nie net omdat Thailanders glimlag wanneer jy hulle groet nie, dis omdat hulle regtig probeer, regtig vriendelik is, selfs al verstaan hulle nie ’n woord wat jy sê nie.

Ek het by ’n 7/11 ingestap en die man kon my nie verstaan nie, maar hy het sy foon uitgehaal en Google Translate oopgemaak en alles moontlik gedoen om my te help. Dis een van daardie oomblikke wat jou laat dink: Miskien vang jy meer vlieë met heuning as met asyn.

Maar Thailand is nie net sonskyn en glimlagte nie. Ek het sop bestel en ’n heel beeslong op my bord gekry – ja, regtig.

Ek het my eerste tuk-tuk-rit probeer oorleef, elke motorfiets op die pad het my laat voel ek het nie volle beheer oor my lewe nie. Ek het probeer om rustig te wees, maar eintlik het ek soos ’n toeris gevoel wat nie geweet het of sy moet lag of huil nie.

En natuurlik het my lyf soos ’n gebraaide kreef gevoel ná ’n snorkel-ekskursie, want ek het nie besef hoe die kristalblou water die son weerkaats nie. Jy kan nie anders as om vir jouself te lag nie. Dis werklik deel van die ervaring.

Wat my die meeste getref het, was hoe die mense hul harte vir jou oopmaak. Hulle help jou sonder om enigiets terug te verwag.

Hulle glimlag, hulle toon respek, hulle wys jy is welkom. Dis iets wat jy nie kan koop nie, dis iets wat jy net kan ervaar. Ek het begin dink oor hoe ons almal ’n bietjie vriendeliker kan wees. Klein dade, groot impak.

Soms is ’n glimlag of ’n vinnige “hoe gaan dit?” al wat jy nodig het om iemand se dag op te helder.

En dan was daar die oomblikke van stille verwondering. Ek het bo-op ’n waterval gestaan, my voete in die water en gesien hoe alles net bestaan. Ek het olifante gebad en gevoer, ’n eiland op ’n bromponie verken, Boeddhistiese tempels gesien en selfs op die Mahanakhon Skywalk, 300 meter bo Bangkok, gestaan.

Dis daardie oomblikke wat jou laat stilstaan, jou asem wegslaan en jou hart vinniger laat klop. Dis nie iets wat jy kan beplan nie; dis iets wat jy moet beleef.

Thailand het my ook geleer om vir myself te lag, en meer oor my vrees vir enigiets wat op twee wiele beweeg, my sonbrand en my eerste poging om met “chopsticks” te eet sonder om kos op my klere te mors.

Ek het besef jy hoef nie altyd alles te verstaan ​​nie. Jy hoef nie altyd voorbereid te wees nie. Jy moet net oop wees vir die chaos, die mense, die sop met die beeslong, die sonbrand, en ja, selfs die motorfietse wat jou amper omry.

Hierdie vakansie het my iets belangrik geleer: Die wêreld is vol vriendelikheid en jy moet dit net toelaat. Jy hoef nie alles ernstig op te neem nie.

Jy hoef nie altyd alles reg te doen nie. Soms is dit genoeg om te glimlag, vir jouself te lag en die klein dingetjies te waardeer – die klein dingetjies wat jou daaraan herinner dat jy regtig bevoorreg is om te kan ervaar, te kan voel en te kan wees.

Thailand het my geleer die beste avonture is nie altyd perfek nie; dis die chaotiese, ongemaklike, vreemde, maar ongelooflike oomblikke wat jou die meeste leer.

Dis die soort oomblikke wat jou laat besef dat jy meer kan lag, meer kan bewonder en meer kan waardeer. En miskien, net miskien, moet ons almal ’n bietjie vriendeliker wees – jy vang regtig meer vlieë met heuning as met asyn. – [email protected]

* Beste lesers, keuring vir die publikasie van WhatsApp, briewe en alle ander lesersbydraes berus by Republikein. Klagtes oor die diens van private besighede word eers aan die onderneming vir reaksie voorgelê. Die menings van ons lesers en rubriekskrywers verteenwoordig nie noodwendig die standpunt van Republikein nie. Republikein is ’n lid van die Redakteursforum van Namibië (EFN) en onderskryf die etiese kode vir die Namibiese media soos toegepas deur die media-ombudsman.