Die weer sukkel met toewyding

Ek het tot die gevolgtrekking gekom ek en die weer is eenvoudig nie op dieselfde bladsy nie.

Elke oggend staan ek voor my klerekas en probeer voorspel watter soort dag vir my voorlê. Moet ek ’n baadjie aantrek? ’n Rok? Iets ligs? Moet ek dalk ’n sambreel saamvat, net vir ingeval?

Ek begin al hoe meer dink ons grootouers het dalk meer van die weer geweet as wat ons ooit besef het. Ons het vandag weertoeps, weervoorspellings, satellietbeelde en mense op televisie wat vir ons presies vertel hoeveel millimeter reën moontlik kan val.

Maar Ouma? Ouma het net by die venster gaan staan. Sy het na die lug gekyk, haar hand uitgesteek en gesê: “Dit gaan later reën.”

Uiteindelik neem ek ’n besluit en stap by die huis uit en besef onmiddellik ek het die verkeerde besluit geneem.

As ek ’n baadjie aantrek, besluit die son skielik om te voorskyn te kom, so asof die son ’n persoonlike wrok teen my koester. Teen middagete loop ek rond en wonder hoekom ek aangetrek het asof ek vir winter voorberei het. Ek dink die weer het deesdae ook ’n bietjie van ’n persoonlikheidskrisis. 

Soos die dag wat ek besluit “vandag lyk dit warm genoeg”, begin die wind skielik waai en die wolke daag met ’n houding op.

En moet my nie eers begin vertel oor daardie oggende wanneer die lug heeltemal onskuldig lyk nie. Jy verlaat die huis en dink “wat kan moontlik verkeerd gaan?”. Drie uur later sweet jy, vries jy, of staan jy in die middel van ’n onverwagte weersverandering en bevraagteken al jou lewenskeuses.

Teen hierdie tyd het ek opgehou om die weer te probeer verstaan. Ek verlaat eenvoudig die huis voorbereid vir al vier seisoene. Baadjie? Check. Sonhoed? Check. Waterbottel? Check. ’n Klein gebedjie? Beslis.

Dit voel dan amper soos ’n verhouding waarin ek al die moeite doen. Ek probeer beplan en die weer doen net wat dit wil doen. Miskien is dit maar deel van die avontuur. 

Ek kyk selfs soggens na die weertoep. Nie omdat ek die inligting noodwendig glo nie, maar omdat ek graag ’n tweede opinie wil hê voordat ek my huis verlaat. Trek jy iets somerig aan dan hoor jy iemand sê: “Ag nee, jy gaan koud kry.”

Die probleem is, die toep sê vir my een ding, my venster sê iets anders en my lyf sê: “Moenie eers probeer nie.” Ek kan nie eens besluit wat om vir ontbyt te eet nie, wat nog te sê wat die weer oor ses ure gaan doen.

Miskien is die weer se grootste talent nie om ons te verras nie, maar om ons elke dag te herinner dat ons eintlik glad nie in beheer is nie. So, as jy my vandag met ’n baadjie, sonbril en sambreel sien, moenie vra wat aangaan nie.

Dalk is dit net deel van die pret. Ek sê maar net: As die weer besluiteloos is, kan dit ten minste vir my ’n WhatsApp-boodskap stuur voordat ek die huis verlaat.

– [email protected]

* Beste lesers, keuring vir die ­publikasie van WhatsApp, briewe en alle ander lesers­bydraes berus by Republikein. Klagtes oor die diens van ­private besighede word eers aan die onder­neming vir reaksie voorgelê. Die menings van ons lesers en rubriekskrywers verteenwoordig nie noodwendig die standpunt van Republikein nie. Republikein is ’n lid van die Redakteursforum van Namibië (EFN) en onderskryf die etiese kode vir die Namibiese media soos toegepas deur die media-ombudsman.