Die meisie wat haar potlood kou

Daar is altyd daardie een meisie. Die een wat stiller lyk as wat sy eintlik is. 

Die een wat in die hoek sit en haar potlood kou terwyl almal anders praat, lag en probeer om raakgesien te word.

Die een wat lyk of sy dagdroom, maar eintlik alles raaksien. Sy luister meer as wat sy praat. Sy dink meer as wat sy wys. En omdat die wêreld so lief is vir lawaai, kyk mense maklik verby haar.

Maar moenie dink stil beteken swak nie.

Die meisie wat haar potlood kou, dra hele wêrelde in haar kop rond. Sy bou stories uit gewone oomblikke. Sy hoor dinge in mense se stemme wat ander nie hoor nie. Sy sien hoe iemand glimlag sonder dat dit hul oë bereik.

Sy onthou klein dingetjies wat jy lankal vergeet het jy gesê het. Sy sien wie sê hulle is oukei, maar lyk nie oukei nie. Sy sien die dinge wat mense probeer wegsteek.

En dis hoekom sy soms stil raak – nie omdat sy niks het om te sê nie, maar omdat sy te veel het om te sê.

Sy dink dalk ’n bietjie te veel. Sy wonder oor dinge wat ander net verby laat gaan. Sy vra vrae in haar kop wat niemand hardop vra nie. Sy vat mense se energie saam met haar huis toe.

Sy dink na oor gesprekke lank nadat dit verby is. Sy wonder of sy te veel, te min, of dalk glad niks moes gesê het nie.

Sy huil soms oor enigiets – ’n liedjie wat haar onverwags tref, ’n herinnering wat in die niet opduik, iemand anders se seer, of sommer net omdat die lewe party dae swaar én mooi op dieselfde tyd voel. Sy sal dit dalk lig maak met ’n grappie of ’n skouerophaling, maar diep mense voel diep dinge.

Die wêreld verstaan nie altyd sulke meisies nie. Hulle wil vinnige antwoorde hê, harde stemme, eenvoudige mense. Hulle hou van mense wat maklik is om te lees en maklik is om te verstaan. Maar sommige van ons bestaan uit verskeie lae. Dit neem tyd om sommige van ons te leer ken. Soos goeie boeke wat nie hul beste deel op die eerste bladsy weggee nie.

En tog, ten spyte van die oordink en die dagdrome, weet sy gewoonlik presies wat sy wil hê. Sy mag dalk hardop twyfel, maar binne-in haar is daar ’n kompas wat die rigting sterk aanwys.

Sy mag dalk sag lyk, maar sy is nie maklik om te breek nie. Sy mag stil wees, maar sy is nie verlore nie. Sy neem net haar tyd.

As jou pad dalk kruis met die meisie wat haar potlood kou, moet jy net een ding onthou: Sy het jou raakgesien lank voordat jy haar raakgesien het.

Sy ken mense op maniere wat hulle hulself nie altyd ken nie. Sy hoor wat nie gesê word nie. Sy sien wat agter maskers leef. En sy onthou hoe mense haar laat voel het, lank nadat hulle hul eie woorde vergeet het.

Party mense maak geraas om raakgesien te word. Ander mense sit stil en sien alles raak. En soms is daardie meisie met die potlood tussen haar tande baie meer spesiaal as wat die wêreld ooit besef.

[email protected]

* Beste lesers, keuring vir die ­publikasie van WhatsApp, briewe en alle ander lesers­bydraes berus by Republikein. Klagtes oor die diens van ­private besighede word eers aan die onder­neming vir reaksie voorgelê. Die menings van ons lesers en rubriekskrywers verteenwoordig nie noodwendig die standpunt van Republikein nie. Republikein is ’n lid van die Redakteursforum van Namibië (EFN) en onderskryf die etiese kode vir die Namibiese media soos toegepas deur die media-ombudsman.