Daar is krag in alleen wees

Daar is krag in alleen wees

Daar is ’n soort krag wat ’n mens eers ontdek wanneer daar niemand langs jou staan om die swaar dinge saam met jou te dra nie.

Nie omdat jy gekies het om alles alleen te doen nie. Soms werk die lewe net so uit. Mense trek weg. Verhoudings verander. Vriendskappe raak stil. Planne loop skeef. En skielik staan jy op ’n plek waar jy besef dat niemand hierdie deel namens jou gaan leef nie.

Jy gaan dit self moet doen.

Aan die begin voel dit amper onregverdig. Jy kyk na ander mense wat altyd iemand het saam met wie hulle kan gaan inkopies doen, aandete eet, huis toe ry, of net ná ’n lang dag langs hulle op die rusbank kan sit. En jy wonder hoekom jy moet leer om so baie dinge alleen te doen.

Maar dan gebeur iets stilweg.

Jy doen dit. Jy gaan alleen uit.

Jy maak die oproep wat jy bang was om te maak. Jy ry die pad wat jy nie geken het nie. Jy sit alleen by die tafel. Jy kom by die huis en daar is niemand om vir jou te sê alles gaan oukei wees nie; so jy leer om dit vir jouself te sê.

En die volgende keer voel dit ’n bietjie minder oorweldigend.

Nie omdat die wêreld sagter geword het nie. Omdat jy sterker geword het.

Daar is iets besonders aan die oomblik wanneer jy besef hoeveel kere jy al gedink het: “Ek weet nie hoe ek hierdeur gaan kom nie,” en tog het jy.

Jy het die slegte dae oorleef. Jy het self besluite geneem.

Jy het geleer hoe om jou eie probleme op te los. Jy het jouself opgetel op dae wanneer niemand eens geweet het jy het geval nie. En dalk is dit die deel van alleen wees waarvan ons nie genoeg praat nie.

Die manier waarop dit jou leer om jouself te vertrou.

Wanneer jy altyd iemand aan jou sy het, is dit maklik om te glo dat jy hulle nodig het om dapper te wees. Dat jy iemand nodig het om saam met jou in ’n nuwe vertrek in te stap. Iemand nodig het om te bevestig dat jy die regte besluit neem. Iemand nodig het om jou hand vas te hou voordat jy iets moeiliks aanpak.

Maar wanneer daardie persoon nie daar is nie, het jy twee keuses: bly staan, of beweeg aan.

En elke keer as jy vorentoe beweeg, bou jy iets in jouself.

Selfvertroue.

Nie die harde soort wat sê: “Ek het niemand nodig nie.”

Die sagter, sterker soort wat sê: “Ek sal graag mense langs my wil hê, maar ek weet nou ek kan ook op my eie staan.”

Daar is ’n groot verskil. Want krag gaan nie daaroor om nooit eensaam te voel nie. Dis om eensaam te voel en steeds jou skoene aan te trek. Dis om bang te wees en steeds voort te gaan. Dis om niemand te hê om planne mee te maak nie en tog vir jouself ’n lewe te bou wat die moeite werd is om te leef.

En later, wanneer mense weer by jou lewe aansluit, is dit anders.

Jy kies hulle nie meer omdat jy bang is om alleen te wees nie. Jy kies hulle omdat hulle iets mooi byvoeg tot ’n lewe wat jy reeds geleer het om self te dra.

Miskien is dit die ware krag van alleen wees.

Nie dat jy ophou om mense nodig te hê nie. Maar dat jy ophou glo jy is magteloos sonder hulle.

– [email protected]

* Beste lesers, keuring vir die ­publikasie van WhatsApp, briewe en alle ander lesers­bydraes berus by Republikein. Klagtes oor die diens van ­private besighede word eers aan die onder­neming vir reaksie voorgelê. Die menings van ons lesers en rubriekskrywers verteenwoordig nie noodwendig die standpunt van Republikein nie. Republikein is ’n lid van die Redakteursforum van Namibië (EFN) en onderskryf die etiese kode vir die Namibiese media soos toegepas deur die media-ombudsman.