Omvattende beheer oor pensioene

Nuusredaksie – Namibië se nuwe wet op die finansiële sektor gaan die werking van pensioenfondse fundamenteel hervorm.

Dit laat nuwe kommer ontstaan ​​oor die kompleksiteit daarvan en die werklike impak op pensioenarisse.

Die Wet op Finansiële Instellings en Markte van 2021 (Fima) stel strenger toesig in oor hoe aftreespaargeld belê, bestuur en uiteindelik uitbetaal word.

Fima dui ’n beslissende verskuiwing van die bestaande raamwerk onder die Pensioenfondswet van 1956 aan. 

Die stelsel beweeg weg van trusteegedrewe besluitneming na ’n meer gesentraliseerde, reguleerder-geleide model onder die Namibiese Toesighoudende Owerheid vir Finansiële Instellings (Namfisa).

Onder die vorige stelsel is pensioenuitbetalings grootliks bepaal deur fondsreëls, trustees en aktuarisse, met Namfisa wat ’n toesighoudende rol speel wat op nakoming gefokus was.

Die fondse het self besluit hoe voordele gestruktureer is, hoe opbrengste versprei is en watter annuïteitsopsies aangebied is. Pensioenarisse het in die algemeen op versekeraars en marktoestande staatgemaak om hul aftree-inkomste te bepaal, met annuïteite wat deur finansiële instellings geprys en gestruktureer is eerder as wat dit deur die reguleerder gedikteer is.

Fima gee Namfisa die gesag om te bepaal of pensioenfondse in ’n gesonde finansiële posisie is en om in te gryp wanneer dit nie tevrede is met die waardasies van bates en laste nie. Dit stel die reguleerder effektief in staat om te bevraagteken hoe fondse hul finansiële posisie bereken en regstellende stappe te vereis voordat risiko’s realiseer.

Een van die mees verreikende veranderinge lê in hoe aftreevoordele gestruktureer en versprei word.

Die wet bemagtig Namfisa om annuïteite wat deur pensioenfondse gekoop word, die bepaling van dividende en bonusse, asook minimum voordele wat aan lede betaalbaar is, te reguleer. Dit beteken die reguleerder kan beïnvloed hoe pensioenspaargeld in maandelikse inkomste omgeskakel word en sodoende afgetredenes se finansiële uitkomste vorm.

Die wet stel ook verpligte vereistes vir die nominasie van begunstigdes in, wat daarop gemik is om geskille oor pensioenuitbetalings, ná ’n lid se dood, te verminder.

STRENGER BEHEER

Namfisa kan perke stel op spesifieke bateklasse, buitelandse beleggings reguleer en formele verklarings van beleggingsbeleid vereis.

Aangesien pensioenfondse miljarde in langtermynspaargeld bestuur, plaas hierdie bepalings die reguleerder in die middelpunt van besluite wat beide aftree-uitkomste en breër ekonomiese bedrywighede beïnvloed.

Die wet laat ook toesig oor komplekse finansiële instrumente en transaksies buite die balansstaat toe, waardeur beheer oor risikoblootstelling verskerp word.

Die wet stel ’n wye reeks maatreëls bekend om lede van pensioenfondse te beskerm. Van fondse word nou vereis om formele kommunikasiestrategieë te implementeer, gereelde inligting aan lede, werkgewers en borge te verskaf en toegang tot sleuteldokumente te verseker, onderhewig aan tariefperke.

Daarbenewens moet pensioenfondse beide Namfisa en lede in kennis stel wanneer werkgewerbydraes onbetaald bly na ’n bepaalde tydperk, ’n bepaling wat op een van die mees volgehoue ​​risiko’s in die stelsel gemik is.

Die wet laat ook regulatoriese toesig oor vroeë onttrekkings en aftree-uitbetalings toe, insluitend annuïteite, wat verseker dat pensioenvoordele gestruktureer is om inkomstesekerheid op die langer termyn te ondersteun.

Terselfdertyd maak dit voorsiening vir die oordrag, samesmelting en likwidasie van pensioenfondse en stel duideliker reëls vir herstrukturering en sluiting bekend waar nodig.

NUWE STELSEL, NUWE ONSEKERHEDE

Terwyl die nuwe raamwerk toesig versterk, bring dit ook groter kompleksiteit mee in hoe pensioene bereken en betaal word.

Onder die vorige stelsel was pensioenuitkomste grootliks markgedrewe, met annuïteitsopsies en voordeelstrukture wat deur fondse en versekeraars bepaal is.

Onder Fima word uitbetalings deur ’n kombinasie van regulatoriese standaarde, fondsprestasie, beleggingsbeleide en annuïteitsstrukture gevorm. Dit wek kommer dat talle pensioenarisse gaan sukkel om ten volle te verstaan ​​hoe hul inkomste bepaal word.

Selfs met verbeterde vereistes vir openbaarmaking, merk bedryfswaarnemers op dat tegniese pensioenstate en gestruktureerde uitbetalingsmeganismes dit moeilik vir afgetredenes kan maak om hul voordele na te spoor of te voorspel.

Ten spyte van nuwe bepalings, bly onbetaalde werkgewerbydraes ’n groot bedreiging vir aftreespaargeld. Terwyl die wet verslagdoeningsvereistes en meganismes instel om lede te beskerm, sal die doeltreffendheid van hierdie maatreëls van afdwinging afhang.

– [email protected]