Van woestyn tot rivier: Die Kokerboomroete

Daar is iets aan ’n sloertoer deur die Noord-Kaap in Suid-Afrika wat maak dat jy wil aanhou ry. Dalk is dit die pad wat eindeloos voor jou uitstrek, die uitgestrekte hemelruim, of die gevoel dat die landskap net om die volgende draai dalk heeltemal kan verander. Die Enjoy Travel-span se onlangse reis saam met Tourismus en On the Rocks het ons langs ’n groot deel van Suid-Afrika se Kokerboomroete geneem. Wat my van die reis bygebly het, is nie die lys dorpe of besienswaardighede nie, maar wel hoe vinnig een wêreld in ’n ander kon verander.Ons het uit Windhoek vertrek en suidwaarts gereis – deur Mariental, Keetmanshoop en Karasburg – voordat ons by die Ariamsvlei/Nakop-grenspos Suid-Afrika binnegegaan het.Die Namibiese landskap was bekend: droog, oop vlaktes en skynbaar eindeloos. Maar namate ons dieper die Noord-Kaap binnegegaan het, het die omgewing begin verander. Die bruin, stowwerige landskap het stadig plek vir groenigheid gemaak.Op die Lutzputs-pad het ons in die rigting van Kakamas gedraai en skielik was die invloed en teenwoordigheid van die Oranjerivier oral sigbaar. Wingerde, boorde en landerye het byna onverwags teen die droë heuwels verskyn. Dit was een van daardie oomblikke wanneer ’n mens besef watter enorme verandering ’n rivier aan ’n landskap kan maak.Dis die sjarme van die Kokerboomroete. Dié roete, wat na die inheemse kokerboom vernoem is, kronkel langs die Oranjerivier deur plekke soos Kakamas, Augrabies, Keimoes, Upington, Marchand en Kanoneiland. Vir my lê die aantrekkingskrag van ’n reis nie regtig daarin om bestemmings op ’n kaart af te merk nie, maar eerder in die voortdurende kontraste wat ’n mens ervaar.Kakamas was ons eerste ware kennismaking hiermee. Ná ure op die oop pad het die groenigheid rondom dié dorp byna onwerklik gevoel. Ons het ook tyd gemaak vir die soort stilhouplekke wat ’n sloertoer werklik ’n sloertoer maak: padstalle, plaasprodukte, gedroogde vrugte en iets soets vir die volgende skof van ons reis. Pienk Padstal en Die Kelder Padstal het vir ons die perfekte verskoning gebied om stil te hou, rond te kyk en iets te peusel voordat ons weer die volgende skof van ons reis aangepak het.Toe kom die Augrabies-waterval.Wanneer jy by die waterval staan, maak die ontsaglike krag van die Oranjerivier dit moeilik om aan enigiets anders te dink. Die water stort met soveel mag in die rotsagtige kloof onder jou neer dat die naam Aukoerebis – “plek van groot geraas” – heeltemal gepas voel. Ná soveel stil, oop landskappe was die geluid byna oorweldigend.Van Kakamas het ons na Keimoes gereis, waar die kontras selfs meer treffend was. Wingerde en dadelpalms het die rivieroewers omsoom, terwyl droë heuwels in die verte sigbaar was. Dit voel werklik soos ’n oase in die woestyn. Ons het by die Akkerboom-padstal stilgehou – nog ’n herinnering dat sommige van die beste oomblikke van ’n sloertoer die dikwels onbeplande stilhouplekke is. Tuisgemaakte lekkernye, plattelandse gasvryheid en ’n kans om die bene te strek, kan net so onvergeetlik wees soos die groot besienswaardighede.Keimoes self het ’n stadiger pas gehad. Ná ’n dag op die pad was die aande heerlik stil, met helder sterre bo ons en ons kon bloot die oomblik geniet.Van daar af het ons na Upington gereis – die hart van die Groen Kalahari en een van die belangrikste stilhouplekke op die roete. Dit is onmoontlik om die Oranjerivier hier mis te kyk; dit vorm die dorp, sy landbou en sy karakter.Ons het die proelokaal van die Orange River Cellars besoek en ’n voorsmakie van die streek se wynbedryf gekry, voordat ons ons reis na Kanoneiland voortgesit het. Ons het twee nagte daar deurgebring, omring deur wingerde en die rivier.Ná twee nagte in die Groen Kalahari was dit tyd om weswaarts te beweeg. En dit is waar die reis weer ’n wending geneem het.Op pad van Keimoes en Kakamas in die rigting van Pofadder, Aggeneys en Okiep het die weligheid geleidelik verdwyn. Die wingerde en boorde het plek gemaak vir ruwe berge, uitgestrekte vlaktes en ’n landskap wat baie meer afgeleë gevoel het.Ons het beweeg van wat soos ’n oase gelyk het, na iets ongetemd en byna soos iets uit ’n ander wêreld.Hierdie verandering was waarskynlik my gunstelingdeel van die reis. Die Noord-Kaap laat jou nooit toe om by net een weergawe van homself te berus nie. Net wanneer jy dink jy verstaan die landskap, verander dit.Ons het tyd in die omgewing van Okiep deurgebring en na Springbok gereis, voordat ons via die Vioolsdrif/Noordoewer-grenspos na Namibië teruggekeer het. Van daar af het die bekende N7 ons noordwaarts in die rigting van Windhoek geneem.Teen die tyd dat ons teruggekeer het, het ek besef die Kokerboomroete was nie soseer die plekke wat ons besoek het nie, maar eerder alles tussenin: die uitgestrekte paaie, die onverwagse groenigheid, die ontdekkings langs die pad, landskappe wat verander en die gesprekke wat spontaan ontstaan wanneer mens ure lank saam reis.Vir Namibiërs is dit ’n herinnering dat jy nie na ’n ver plek hoef te vlieg om te voel asof jy werklik “weggekom” het nie. Soms het jy net ’n vol tenk brandstof, ’n goeie musieklys en ’n oop pad nodig.Die Kokerboomroete is nie bloot ’n reis van die een dorp na die volgende nie. Dis ’n reis tussen heeltemal verskillende wêrelde en dit is juis wat dit die moeite werd maak. – annemarie@capetvproductions.co.za

Van woestyn tot rivier: Die Kokerboomroete

Kommentaar

Republikein 2026-11-03

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Van woestyn tot rivier: Die Kokerboomroete

Kommentaar

Republikein 2026-11-03

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry. ×

MELD AAN

Advertensie

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry.