‘Frankryk kan Namibië meer as trofeegelde kos’

Die Namibië Professionele Jagtersvereniging (Napha) het gewaarsku dat die voorgestelde beperkings in Frankryk op die invoer van wettige jagtrofeë landelike lewensbestaan, wildbestuur en miljoene dollars se bewaring-gekoppelde ekonomiese bedrywighede in gevaar kan stel.

Napha se president, Hannes du Plessis, het gesê die voorgestelde Franse maatreëls gaan verder as ’n debat oor trofeejag en stel ’n veel meer fundamentele vraag: “Wie besluit hoe Afrika se wild bestuur word – die lande en gemeenskappe wat saam met daardie wild leef of regerings duisende kilometers ver?”

Die vereniging doen ’n beroep op die Franse regering en wetgewers om maatreëls te heroorweeg wat die invoer van wettige jagtrofeë kan beperk en voer aan dat sulke besluite op wetenskaplike bewyse, meetbare bewaringsuitkomste en betekenisvolle konsultasie met Afrikalande gegrond moet wees.

Du Plessis het in ’n mediaverklaring geskryf Frankryk is soewerein om te bepaal wat die land mag binnegaan, maar “Namibië is ewe soewerein om te bepaal hoe Namibiese wild volhoubaar bestuur behoort te word”. 

Frankryk is ’n belangrike mark vir Namibië se bewaringsjagbedryf. Beskikbare Namibiese data toon dat 230 Franse trofeejagters Namibië in 2024 besoek het, gevolg deur 216 in 2025. Tussen 2015 en 2025 wys rekords dat 1 823 Franse jagters die land besoek het.

Hoewel die aantal jagtrofeë wat deur Franse burgers uitgevoer is en op die Konvensie oor Internasionale Handel in Bedreigde Spesies (Cites) gelys is, relatief klein is, het Du Plessis gesê dat ’n fokus op hierdie spesies ’n onvolledige prentjie van die bedryf se ekonomiese bydrae skets.

Hy het gesê dat rekords tussen 2015 en 2025 toon dat 115 hoëwaarde-trofeë wat op Cites gelys is deur Franse burgers uitgevoer is, bestaande uit 60 van jagluiperds, 47 luiperds en agt olifante. Geen renoster- of krokodiltrofeë is in die syfers aangeteken nie.

Die verlies van ’n jagter wat een van hierdie hoëwaarde-spesies teiken, kan egter veel meer beteken as die verlies van ’n enkele trofee se inkomste.

Volgens Du Plessis jag internasionale jagters dikwels verskeie spesies tydens dieselfde safari. ’n Kliënt wat na Namibië gelok word vir die jag van ’n luiperd, jagluiperd of olifant, kan ook gemsbokke, koedoes, springbokke, wildebeeste, vlakvarke en ander wild jag, terwyl hy of sy geld bestee aan verblyf, vervoer, professionele gidse, spoorsnyers en ander dienste.

Hy het gesê Franse jagters jag oorwegend algemene wildspesies, wat die breër ekonomiese voetspoor van die mark uitlig.

In 2025 alleen het Franse kliënte 126 gemsbokke, 74 springbokke, 67 vlakvarke, 63 blouwildebeeste, 47 koedoes en 44 rooihartebeeste gejag.

Die syfers, het Du Plessis gesê, lê ’n groot swakheid bloot in ’n debat wat dikwels deur ’n handjievol hoëprofielspesies oorheers word.

Hy het gesê beperkings wat op polities sensitiewe spesies gemik is, kan gevolge regdeur die hele jag-ekonomie hê – ook vir volop wild en dié wat nie op Cites-gelys is nie.

Napha het ook teruggekap teen voorstelle dat fotografiese toerisme eenvoudig jag kan vervang waar beperkings ingestel word.

Terwyl hy fotografiese toerisme as ’n noodsaaklike deel van Namibië se toerisme- en bewaringsekonomie erken, het Du Plessis gesê dit kan nie ’n universele plaasvervanger bied nie.

Hy het gesê groot dele van Namibië se wildhabitat is afgeleë, droog en moeilik bereikbaar. In sommige van hierdie gebiede is toerismegetalle eenvoudig onvoldoende om die infrastruktuur en bedryfskoste wat met fotografiese toerisme gepaardgaan, te dra.

“Bewaringsjag, daarenteen, kan aansienlike inkomste uit relatief min besoekers genereer.”

Volgens Du Plessis baat ongeveer 60 kommunale bewaringsgebiede tans by bewaringsjag, insluitend gemeenskappe in gebiede waar fotografiese toerisme nie realisties ’n gelykwaardige inkomstestroom kan lewer nie.

Hy het gewaarsku dat die verwydering van die ekonomiese waarde van wild, sonder om lewensvatbare alternatiewe te bied, die aansporing vir gemeenskappe kan verswak om wild te verdra, hul habitat te beskerm en aan bewaring deel te neem.

Inkomste uit wildbenutting dra by tot indiensneming, wildmonitering, teenstropery-operasies en die versagting van mens-dier-konflik.

Vir Napha strek die kwessie daarom verder as jag: “As wild ophou om voldoende voordele te bied aan die mense wat langs dit leef, word die aansporing om wild en sy habitat te bewaar, verswak,” het Du Plessis gesê.

Napha het Frankryk aangemoedig om direk met die Namibiese regering, bewaringsowerhede, kommunale bewaringsgebiede, professionele jagtersorganisasies en ander belanghebbendes in gesprek te tree voordat maatreëls geïmplementeer word wat Namibië se wild-ekonomie kan raak.

Die volle sosioëkonomiese gevolge van die voorgestelde beperkings moet ook volgens Napha beoordeel word, insluitend impakte op landelike werksgeleenthede, gemeenskapsinkomste, voedselsekerheid, teenstropery-pogings, wildmonitering, bestuur van mens-dier-konflik en die ekonomiese lewensvatbaarheid daarvan om habitat vir wild te behou.

“Afrikalande behoort vennote te wees in besluite oor bewaring in Afrika, nie bloot ontvangers van besluite wat elders geneem word nie,” het Du Plessis benadruk.

Die vereniging hou vol dat Namibië se bewaringsmodel aan sy resultate gemeet behoort te word en deur wetenskap, samewerking en verantwoordelike bestuur versterk moet word – eerder as om deur beleid verswak te word wat ontwikkel is sonder om die gevolge op grondvlak voldoende in ag te neem.

– [email protected]