Bewaring gestriem deur te min hulpbronne

Damian Schreiber - Mariene omgewings wêreldwyd ondervind toenemende druk. 

Met stygende politieke spanning, ’n groeiende wêreldbevolking en talle lande wat sosioëkonomiese probleme ondervind, ervaar mariene ekosisteme – wat groot potensiaal vir uitbuiting inhou – dikwels die grootste druk.

Baie van dié wêreldwye uitdagings word ook plaaslik in Namibië weerspieël. Die Benguela-seestroom bied aan ons ​​kus die potensiaal vir verhoogde produktiwiteit, wat ’n oorvloed van lewe huisves en die land se ekonomie vir dekades aanvuur, eers deur vroeë walvisjag en later deur ’n florerende visbedryf sowel as toerisme.

Walvisjag is gestaak weens bedreigde bevolkings wat stadig herstel en na dekades van oorbevissing is die visbedryf vandag ’n fraksie van sy historiese glorie.

Gevolglik word die meeste van ons endemiese seevoëls nou bedreig en die balans van die ekosisteem het verskuif. Geraasbesoedeling, swaar metale, mariene puin, byvangste en oliestortings is slegs ’n paar van die faktore wat ons mariene omgewing onder druk plaas. Tog is selfs meer grootskaalse nywerheidsprojekte gereed om van stapel gestuur te word. 

Terwyl dit as ekonomiese dryfvere belowe word, verteenwoordig projekte soos groen waterstof, diepsee-olieboorwerk, vinvisboerdery en gepaardgaande hawe-ontwikkelings ’n groeiende wolk van onsekerheid vir Namibië se waters, wat reeds onder geweldige druk verkeer.

Mariene bewaring het eers in die vroeë 1900’s ’n wêreldwye bron van kommer geword namate walvisbevolkings begin verdwyn het. 

Sedertdien het die verskuiwing stadig maar seker vastrapplek gekry. Die samelewing begin uiteindelik verstaan dat huidige bedrywighede toekomstige hulpbronne in gevaar kan stel en dat ’n gesonde ekonomie volhoubare bestuur vereis.

Dit het ook die bal aan die rol gesit vir verskeie inspirerende mariene bewaringspogings. Hierdie inisiatiewe bly egter beperk, word belemmer deur ’n gebrek aan befondsing en hulpbronne en word verswak deur die inkonsekwente afdwinging van bestaande wette of ’n gebrek aan ondersteuning van die regering.

BEWARINGSORGANISASIES

Namibië het twee onafhanklike, praktiese mariene bewaringsorganisasies. 

Die eerste organisasie, Ocean Conservation Namibia (OCN), fokus hoofsaaklik op Kaapse pelsrobbe.

Deur robbe van mariene puin te bevry, verbeter OCN die direkte oorlewing van diere, terwyl dit wêreldwye bewusmaking oor plastiekbesoedeling verhoog. 

Die organisasie het onlangs uitgebrei na kusopvoeding, strandopruimings, voëlredding en navorsing wat op robbe fokus. Hul werk kombineer onmiddellike optrede met openbare uitreike en pak die oorsake van mariene verstrengeling aan terwyl dit ’n dieper plaaslike verbintenis met die see bevorder.

Die tweede is die Namibia Nature Foundation (NNF). Alhoewel die organisasie ook landgebaseerde inisiatiewe ondersteun, stel sy uitgebreide kapasiteit dit in staat om mariene en ook kusbewaring te ondersteun. Onder die organisasie se vaandel en deur verskeie vennootskappe implementeer en ondersteun die NNF ’n wye reeks noodsaaklike navorsings- en bewaringsprojekte.

Die hoofdoelwitte is om die bestuur van Namibië se enigste mariene beskermde gebied, die Namibiese Eilande Mariene Beskermde Gebied (Nimpa), te versterk, terwyl die lewensbestaan ​​van kusgemeenskappe verbeter word.

Daarbenewens werk hulle daaraan om nuwe regulasies en ander gebiedsgebaseerde bewaringsmaatreëls te implementeer.

Die Namib Desert Environmental Education Trust (NaDEET), die Centre for Marine Environmental Education & Sustainability (CeMEES) en Eduventures is bykomende praktiese opvoedkundige inisiatiewe wat saam ’n samewerkende omgewing bevorder wat daarop gemik is om die volgende generasie oseaanbewaarders te inspireer.

Doeltreffende bewaring vereis ’n kragtige regeringsbeleidsraamwerk. Vir kusveldwerk moet permitte verkry word van die ministerie van die omgewing, bosbou en toerisme (MEFT), wat verantwoordelik is vir die skep en instandhouding van beskermde gebiede. Ingevolge die Wet op Omgewingsbestuur No. 7 van 2007 reik MEFT ook omgewingsklaringsertifikate vir projekte uit.

Intussen bestuur die ministerie van landbou, visserye, water en grondhervorming (MFMR) visvangregte en bepaal kwotas. Die ministerie handhaaf die Wet op Mariene Hulpbronne No. 27 van 2000, wat die volhoubare gebruik en beskerming van mariene ekosisteme reguleer, sowel as die Wet op Akwakultuur No. 18 van 2002, wat lisensiëring vir akwakultuur reguleer.

Die nodige raamwerke is duidelik in plek, maar die regering tree egter dikwels teen volhoubare beleide op en volg hul eie doelwitte in plaas van wetenskaplike navorsing. 

Dit lyk asof visvangkwotas uitgedeel word om ’n politieke agenda te dien, nie bewaring nie. Die ineenstorting van sardientjies in die vroeë 90’s is ’n goeie voorbeeld van die regering wat mariene bewaringsbeleide ignoreer ten gunste van hul eie agenda.

Die onlangse versoek van die president vir die massa-uitdunning van robbe laat rooi ligte vir OCN en ander organisasies flikker en die onlangse wysigings aan die maasbankerbeleid om visvang tot 150 m naby die kus toe te laat, stel toekomstige visvoorrade ernstig in gevaar.

Namibië ly vandag steeds onder die gevolge van die sardien-ineenstorting en dit wil voorkom asof dit in dieselfde rigting beweeg met maasbankers, stokvis en ander spesies in die voedselketting.

Twee mariene bewaringsorganisasies kan egter nie al die mariene bewaringskwessies alleen takel nie. OCN moet baie versoeke vir deelname en hulp aan die publiek van die hand wys weens beperkte hulpbronne.

Alhoewel Namibië bekend is vir sy sterk wetlike raamwerk wat ’n stewige basis vir volhoubare mariene bestuur bied en bewaringsorganisasies toelaat om wettig te bedryf, is daar steeds beduidende leemtes.

Bestaande mariene bewaring is eenvoudig onvoldoende. Meer rolspelers en meer organisasies met verskillende gespesialiseerde rolle word benodig.

Die mariene omgewing staar toenemende druk in die gesig van verskeie nywerheidsbedrywighede, maar daar is nie genoeg voorspraak vir die beskerming en volhoubare benutting daarvan nie.

Verder moet die regering optree op grond van wetenskaplike navorsing en volhoubare praktyke prioritiseer in plaas van politieke agendas. 

– [email protected]