Tussen hamer en aambeeld

Voor Covid-19 ons 'n uitklophou met 'n tienpondhamer gegee het, het mens (oukei ek) sekere aktiwiteite met 'n swaar hart aangepak. Ek sal nie jok nie, maar dit het party keer gevoel of skolesport my lewe oorheers. As dit nie oefening was nie, dan was dit wedstryde. Naweke was ook nie meer jou eie nie. Soms was my kinders se eerste wedstryde douvoordag en die volgende een eers laatmiddag. So het elke naweek verloop.Ek dink my kinders sal nie met my saamstem nie, want hulle sal enige iets vir sport opoffer. In 'n mate het ek begrip, want vir my kinders is dit 'n manier om te ontspan en van hul frustrasies ontslae te raak. Ek sê die anderdag vir iemand as my oudste 'n lewe-en-dood-keuse tussen akademie en sport moet maak, kry ek akademie baie jammer, want dit gaan ver te kort skiet. Ek het aan hom probeer verduidelik daar moet 'n balans tussen akademie en sport wees. Ek was onsuksesvol om dié wysheid oor te dra.In die begin van elke jaar is dit die interhuisatletiek en as jou kind oukei vaar, dan maak hy dit tot die volgende ronde. Dan is dit al die pad Stampriet toe. Ek wil nie aan die ouers dink wie se kinders goed in atletiek is en die hele land en miskien ook Suid-Afrika moet deurkruis nie. My kroos maak dit gewoonlik net tot die Stampriet-ronde. Die kinders kom vinnig by dié ronde agter of hulle nou rêrig 'n atleet is of nie, of enigsins in die sport belang stel.Net sodra jy begin ontspan en dink nou kry jy 'n ruskans, dan tref die rugbywedstryde jou. Kyk, moet my nou nie verkeerd verstaan nie, ek is 'n rugbyaanhanger, maar om elke naweek langs die veld te staan, eis sy tol. Nie net fisiek en geestelik nie, maar ook finansieel.Jy het skaars 'n sug van verligting geslaak oor die einde van die rugbyseisoen, dan kom mnr. Krieket en omhels jou met groot entoesiasme. Jy kry skaars asem. 'n Krieketaanhanger is ook ek, maar krieket is in 'n klas van sy eie.Kom ons wees nou eerlik met mekaar. Om vir 80 minute langs 'n rugbyveld te staan, is nog haalbaar, maar dit voel soms of krieketwedstryde nooit gaan ophou nie. Dan weet jy nie eens wanneer jou kind gaan speel nie, en of hy die kans gaan kry om ten minste aan die bal te raak nie.As ek nou terugkyk, voel dit of ek oor onbenullighede gekla het. Covid en al sy draadwerk het my met nuwe oë na skolesport laat kyk.Ek mis die samesyn tussen die kinders en ouers en net om deel van die wedstryde te wees, al speel jy nie self nie. Om te cheer as jou kinders en die span goed speel en om ondersteunend te wees as die wedstryd nie volgens plan verloop nie. Die gekuier om die krieket- en rugbyveld saam met jou sportvriende. Die goeie ou dae.Ek sal nou enigiets gee om weer langs 'n sportveld te staan en net deel van die aktiwiteite te wees.Mens mis mos eers iets as dit nie meer daar is nie.

Tussen hamer en aambeeld

Kommentaar

Republikein 2026-06-10

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Tussen hamer en aambeeld

Kommentaar

Republikein 2026-06-10

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry. ×

MELD AAN

Advertensie

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry.