Andy Moles: Beenloos, maar nie hopeloos

Marnus Kok – Toe ’n dokter vroeër vanjaar Afghanistan se direkteur van krieket, Andy Moles, inlig dat sy been geamputeer moet word anders kan hy moontlik sterf, het vrees dié Engelsman beetgepak.Die 59-jarige Moles, ’n spesialiskolwer wat saam met Allan Donald vir die Engelse graafskap Warwickshire gespeel het en ook as breier sy merk gemaak het, sê hy is ’n positiewe mens en het daarom vinnig ’n paar somme in sy kop gemaak. Dit was vroeg in April – kort ná die staat van inperking weens die Covid-19-pandemie aangekondig is – en mense het die ergste oor die nuwe koronavirus gevrees.Moles was in ’n hospitaal in Kaapstad – die plek wat hy deesdae huis noem as hy nie in Afghanistan is nie – en sy somme het vir hom gesê daar is groter probleme in die wêreld as om jou been te verloor.“Uit die aard van die saak was ek emosioneel en bang toe ek hoor dat my been afgesit moet word. Die eerste 48 uur ná die operasie was ek nooit behoorlik wakker nie; ek het kort-kort wakker geword en weer ingesluimer. Maar toe ek eindelik wakker word en besef dat my been nou af is, het ek dit as ’n geleentheid gesien,” sê Moles die afgelope week aan Rapport.“Jy weet, toe ek in die hospitaal was, was dit met die uitbreek van die Covid-19-pandemie en dit is nie asof ek my lewe verloor het nie. Dit is nie so sleg nie; daar is baie mense wat baie swaarkry weens Covid-19, so om sonder ’n been te wees, is nie iets wat my lewe bedreig nie.”Die amputasie van sy linkerbeen onder die knie het ’n lang aanloop gehad. Hy was in September 2019 saam met Afghanistan se spelers in Abu Dhabi op ’n staptog in versengende hitte toe hy opmerk dat van die vel op sy linkervoet af is. Hy het behandeling in Bangladesj ontvang, waarna sy kleintoontjie ’n ruk later afgesit is.Maar die probleem was nie opgelos nie, want kort daarna het hy ’n bakterie (MRSA) in ’n hospitaal in Kaapstad opgedoen, wat die infeksie laat versprei het.Dit is toe dat Moles gedwing is om bestekopname van sy lewe te neem en ’n besluit te neem. En, vertel hy, die amputasie van sy been het hom met nuwe oë na die lewe laat kyk.“Ek het besef jy moet nie net in die oomblik leef nie, maar ook die beste daarvan maak. Niemand weet wat volgende kan gebeur nie.“Ek bedoel, ek sou nooit kon dink toe ek saam met die span was ek net ’n paar weke later in die hospitaal sou wees nie. Dit is ook wat ek aan my spelers sê as ek nou met hulle oor die foon praat – om die beste van elke oomblik te maak,” sê Moles.Hoewel hy nooit internasionale krieket gespeel het nie, was Moles ’n aanvangskolwer van formaat in sy speeldae vir die Engelse graafskapspan Warwickshire. Dit in ’n era toe legendes soos Donald en Brian Lara sy spanmaats was.Moles het 15 305 lopies – met 29 honderdtalle – in 230 eersterangse wedstryde teen ’n gemiddeld van 40.70 aangeteken. Hy het ook die eertydse Griekwas op die krieketveld verteenwoordig en plaaslik die Vrystaat en SWD gebrei. Die nasionale spanne van Hongkong, Kenia, Skotland en Nieu-Seeland is ook deur sy hande voordat hy in 2015 die pos by Afghanistan aanvaar het.Die geleentheid wat Moles aanvanklik gesien het toe hy hoor dat sy been afgesit gaan word, was ’n eienaardige ervaring. Iets wat hom uit sy gemaksone sou neem – en hom sou help om vrede met ’n lewe met net een been te maak.“Toe my been afgesit moes word, het my mediese fonds geweier om vir die operasie te betaal. So, die Professional Cricketers’ Trust in Engeland het my met £10 000 gehelp om vir die operasie te betaal.“Ek het lank gewonder hoe ek hulle gaan terugbetaal. So, ek het toe besluit om oor die tydperk van sewe tot agt weke 10 km te loop om bewustheid te skep.“In Julie het ek my stapprojek eindelik voltooi toe ek by Table View klaargemaak het,” sê Moles.“Kyk, dit is altyd goed en lekker om iets terug te gee. Maar ek is ook eerlik: Daar was dae wat ek nie wou gestap het nie. Maar dit het my ook gehelp om berusting te vind, om te loop omdat ek dit as doelwit gestel het. Dit was nie maklik nie, maar ek het dit gedoen.”Moles, met sy positiewe uitkyk op die lewe, het sy prostetiese been Jake gedoop. Hy vertel dat die naam afkomstig is van ’n liedjie, “Jake the Peg” (deur Rolf Harris), “wat ons altyd by Warwickshire gesing het”.Moles sê daar was en is natuurlik aanpassings in sy lewe, maar hy is beslis nie in sak en as nie. En hy is steeds gretig om sy pligte by Afghanistan se span te gaan hervat.“Daar is geen hartseer by my oor my nuwe lewe nie. Uit die aard van die saak is ek nie so beweeglik soos vroeër nie, en ek moet weer leer om trappe te klim en goed soos dit.“Maar dit hou my nie terug om my werk te doen nie. My werk is om die kennis wat ek het aan die spelers oor te dra, en dit kan ek steeds doen.“Net soos in Suid-Afrika lyk dit nie of die Covid-19-infeksies in Afghanistan wil afneem nie, so ek is onseker wanneer ek weer sal kan terugkeer,” sê hy.“Maar ek wil beslis terugkeer; ek het steeds die begeerte om spelers te help en glo dat ek nog baie het om te bied.“Vir my gaan dit nie net daaroor om jongelinge te help nie, maar ook om hulle te inspireer.” – Netwerk24

Andy Moles: Beenloos, maar nie hopeloos

Kommentaar

Republikein 2026-07-17

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Andy Moles: Beenloos, maar nie hopeloos

Kommentaar

Republikein 2026-07-17

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry. ×

MELD AAN

Advertensie

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry.