Uiteindelik, ’n nat Noordweste!

Yandi du Plessis – Daar is ’n paar dinge wat regtig eie aan Namibië is. Tafel Lager (lekker bier oor die algemeen), Jägermeister (ek belowe ek gaan nie net oor alkohol skryf nie), EES, ons geel nommerplate, ons plekname wat Suid-Afrikaners só amusant vind en nie kan uitspreek nie (Okakarara, Otjozondjupa, Maltahöhe) en Fishrot. Ons is so gewoond daaraan om lang afstande te ry dat 200 kilometer vir ons na ’n vinnige trippie klink. Maar ek dink dít wat ek die meeste van my vaderland waardeer, is die landswye vreugde en samesyn wat net ’n goeie reënseisoen kan meebring. Amper soos toe Suid-Afrika in 2019 die Rugbywêreldbeker gewen het, die eerste en enigste keer wat ek werklik eenheid in ons buurland ervaar het.In my opinie is daar niks wat mense uit alle uithoeke van die land só kan verenig soos die seën uit die hemelruim nie. Dit is een ding waaroor almal hul verskille opsy skuif en saam bly is. Ná die jaar uit hel, ook bekend as 2020, het ons woestynland dié wonderlike reënseisoen bitter nodig gehad. Mens kon amper hoor hoe die dorre land ’n sug van verligting slaak toe die druppels die aarde tref.Terwyl die res van Namibië, selfs die Suide, letterlik in die reën gedans het, het die Noordweste nog droëbek gesit en wag vir ’n wolkie om op die horison te verskyn. Ek het dikwels al gesê dit voel letterlik of dit rondom dié gebied reën. Dit is ontmoedigend om te sien hoe die klein wolkie wat ’n klein moontlikheid van reën ingehou het, wegwaai. Jy voel soos ’n kind wat per ongeluk sy kosbare Mickey Mouse-heliumballon gelos het, en kyk hoe dit stadig wegsweef. Dit het my hart gebreek om vakansies terug te kom van Potch af en te sien hoe kaal die veld en die bome is. Die grassprietjies wat braaf genoeg was om uit te kom ná daar 1 mm of 2 mm aan die begin van ’n reënseisoen met somber vooruitsigte geval het, het die fel son van die Noorde dit byna onmiddellik weer vrek gebrand. Ons omgewing het vir nege jaar lank ’n ondergemiddelde reënseisoen ervaar, en is die afgelope vier jaar deur ’n intense droogte geteister. Ek kan net dink hoe dit ’n boer se hart moet breek om te sien hoe die damme leeg bly en die diere vrek met ribbebene wat byna deur hulle velle steek.My punt is dat dit ’n mens nogal negatief maak as mens sien hoe die hele land oor die reën jubel terwyl daar nog net ’n paar skamele druppels in die Noordweste geval het. My skrywe klink tot dusver seker redelik somber, maar ek belowe dié donker wolk het ’n silwer randjie. Rondom die begin van Februarie het ek ’n boodskap van my pa ontvang: “Dank die Vader ons kry reën!” My liewe pa is nie een van daardie omies wat ooraktief op hulle selfone is en “overshare” in die sosiale media nie (trouens, ek is byna seker hy dink sosiale media is ’n euwel wat uitgeroei moet word), maar daarna het die boodskappe ingestroom oor reënvalsyfers in die gebied. Ek het dié sage gevolg soos ons die verkiesings verlede jaar gevolg het. Die Huabrivier het gelóóp, nie net ’n oulike stroompie nie, maar ’n bruisende massa water het afgekom. Ek dink ek het trane in my oë gekry toe ek dit sien, want ek dink die laaste keer wat ek die rivier só sien loop het, het ek nog draadjies op my twee voortande gehad. Die gronddamme was vol en die gras staan hoër as die gewone sentimeter. Wat ek nou wil hê, is om dié fenomeen met my eie oë te kan aanskou, want ’n foto kan nie die skoonheid van ons veld wat met ’n groen grastapyt oorgetrek is, vasvang nie.

Uiteindelik, ’n nat Noordweste!

Kommentaar

Republikein 2026-06-10

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Uiteindelik, ’n nat Noordweste!

Kommentaar

Republikein 2026-06-10

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry. ×

MELD AAN

Advertensie

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry.