Die mensdom hou aan verstom

Die mensdom hou aan om my te verstom – en op ’n mooi manier!Oor die onlangse langnaweek pak die familie ’n rit aan Wlotzkasbaken toe vir ’n paar dae se lui-lekker ontspan by vriende wat ’n huis daar het.Die tasse en kos is al die Woensdagaand gepak en staan reg om douvoordag Donderdag in die bakkie gelaai te word. Ons wil al vroeg in die pad val, want na baie weke se tuisbly en sosiale afsondering, weet ons die paaie gaan besig wees met almal wat die kans wil gebruik om weg te breek.Juis omdat ons verwag die pad gaan besig wees, besluit ons toe om een van die roetes deur die Khomas Hochland te vat, want die natuurskoon deur die bergroete is pragtig so ná die reën, en daar gaan waarskynlik veel minder verkeer wees.En ons is mos nie haastig nie.Ons besluit op die Boshua-pas omdat dit by Swakop uitkom.By die Tony Rust-padblokkade staan daar langs die pad ’n magdom karre, wat ons eers bietjie briek. Gaan ons in ’n ry moet staan om deur te kom? Maar vinnig waai die vriendelike polisiebeampte ons deur, want die karre behoort toe aan ’n klomp drawwers wat vroegdag al aan die oefen is.Kort voor lank is ons op die grondpad en al was ons daarop voorberei dat dit nie watwonders is nie, is die ritoppervlak is erger as wat ons verwag het. So, ons gaan maar stadig oor die klippe. Hier en daar ry ons verby groepies wat ’n lekker ontbyt langs die pad geniet, of wag vir ander lede van hulle kampgroep. Drie keer sien ons koedoes wat oor die pad spring. Die natuur om ons is voorwaar mooi!Maar, so 40 km van die uitkykpunt bo op die pas, hoor ons ’n klapgeluid. Sekondes later besef ons, ons het ’n papwiel.Die pad het ’n slagoffer geëis. Ons trek toe maar af en dis nie lank voordat die eerste kar verby ry nie. “Alles reg?” vra hulle. Ja wat, ons is al besig om die spaarwiel onder die bakkie uit te haal. Nog ’n paar karre ry verby – almal met dieselfde vraag. En toe stop daar twee motorfietsryers en hulle “support crew” – al die pad van Gobabis, en begin help. Nee wat, sê ons, ons is reg. Nee, sê hulle – hulle wil help. En dis ook nie lank nie, of ons voer lang gesprekke langs die pad terwyl die manne bande ruil.Terwyl ons nog so staan en gesels, sien ons die “support crew” se sleepwaentjie se wiel is ook pap. Die pad het nóg ’n slagoffer geëis. Wanneer presies dít gebeur het, weet niemand nie. Wat ons wel weet is dat hierdie Samaritane ons gehelp het, en nou kan ons die guns aan hulle terug bewys.Dis ook nie lank nie, en ons almal se wiele is weer aan die rol.Wat hierdie hele ervaring vir my so mooi gemaak het, is behalwe vir die mense wat ons gehelp het om die band om te ruil, het elkeen wat by ons verby gery het, seker gemaak alles is reg. En dit is wat vir my só wonderlik van Namibiërs is. Ons sal dalk nie oor alles saam stem nie, maar ons is altyd bereid om te help.So, dankie aan die manne en vroue van Gobabis wat ons gehelp het, en dankie aan almal wat gevra het of alles reg is. Julle het my vertroue in die mensdom herstel.

Die mensdom hou aan verstom

Kommentaar

Republikein 2026-07-31

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Die mensdom hou aan verstom

Kommentaar

Republikein 2026-07-31

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry. ×

MELD AAN

Advertensie

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry.