Ma soek al vyf maande na seun, moet vir ‘oorskot wag’

Vir Frieda Muyanga het die nagte al hoe langer geword.

Sedert haar 36-jarige seun, Siegfried Muyanga, op 8 April uit Ovitoto in die Otjozondjupastreek verdwyn het, is dit byna onmoontlik vir haar om te slaap. 

Sy lê wakker en luister na die geringste geluid buite haar huis, in die hoop dat dit dalk die voetstappe is van die seun wat sy maande laas gesien het. Maar die oggend breek aan en daar is nog geen teken van Siegfried nie.

Muyanga sê haar seun is deur ’n vriend genooi om op die Maandagmiddag van die week waarin hy vermis geraak het, te gaan jag. Hy het die uitnodiging omstreeks 15:00 ontvang en die twee het kort voor 16:00 vertrek.

Volgens Muyanga het Siegfried huiwerig voorgekom. 

Sy onthou hy het gesê: “Ek weet nie,” voordat sy vriend na bewering geantwoord het: “Dit is dalk ons ​​laaste jagtog saam; kom net.”

Siegfried het daardie nag nie huis toe gekom nie. Die volgende oggend, om ongeveer 06:02, het die vriend volgens Muyanga na die gesin se huis teruggekeer – sonder haar seun. Sy het gehoor hoe hy buite met Siegfried se jonger broer praat. Toe sy vra waar haar seun is, het die vriend glo vir haar gesê dat Siegfried in die omgewing is en binnekort sou terugkeer.

Muyanga het besluit om na hom te gaan soek en water vir hom te neem, in die veronderstelling dat hy dalk uitgeput sou wees nadat hy die nag in die veld deurgebring het. Sy het Siegfried vooraf gebel, maar daar was geen antwoord nie. 

Terug by die huis het haar jonger seun vir haar gesê die vriend het Siegfried se selfoon en flitslig agtergelaat. Dit het onmiddellik vrae by Muyanga laat ontstaan. Sy sê Siegfried was besonder beskermend oor sy besittings en sou dit normaalweg nie agtergelaat het nie. Die familie het daarna na die Okandjira-polisiestasie gegaan.

Muyanga onthou daar is vir haar gesê dat die polisie nie veel kan doen nie, aangesien die mans glo vrywillig saam vertrek het. Sy het die foon en flits oorhandig, maar sê daar is vir haar gesê dat die items nie voldoende bewyse was nie. Die polisie het uiteindelik wel met soektogte in April en Mei gehelp en ’n saak is aanhangig gemaak, volgens Muyanga.

Sy sê egter kommunikasie en bedrywighede rondom die saak het die afgelope weke aansienlik afgeneem. Vyf maande later is daar nog geen antwoord oor waar haar seun hom bevind nie. Muyanga sê sy het die polisie op Okahandja en Otjiwarongo genader en selfs met die woordvoerder van die Namibiese polisie (Nampol), Kauna Shikwambi, gepraat, maar is desperaat vir verdere optrede.

Haar frustrasie het egter toegeneem ná ’n voorval op 29 Julie. Muyanga sê sy en haar jonger seun was op pad huis toe toe die vriend se pa hulle glo met ’n klip gegooi het. Sy sê sy het daarin geslaag om die klip te ontduik en het huis toe gehardloop. Die familie het die voorval by die polisie aangemeld, maar Muyanga sê sy het gevoel die saak is nie behoorlik hanteer nie. 

Sy sê ook daar is vir haar gesê dat die polisie eers verder sou kon ingryp as Siegfried se liggaam gevind word. “Hulle het vir my gesê ek moet vir Siegfried se liggaam wag; eers dan sal hulle ingryp,” het die beamptes by die Okandjira-polisiestasie na bewering aan Muyanga gesê.

“Hoe lank moet ek wag?” vra sy. 

Siegfried is nie bloot ’n vermiste persoon vir Muyanga nie. Hy is haar seun, haar broodwinner en, in baie opsigte, die een wat die huishouding bymekaargehou het. Sy beskryf hom as stil en teruggetrokke en dat hy van honde hou.

Siegfrie het by sy ma leer naaldwerk doen en het uiteindelik die familie se naaldwerkbesigheid oorgeneem en klere verkoop om sy twee seuns, agt en 14 jaar oud, te help onderhou. 

“Hy is my regterhand, my steunpilaar,” sê Muyanga.

Sy sê Siegfried het haar ook gehelp wanneer haar ouderdomstoelaag opgeraak het en hy het ’n groot deel van die gesinshuis self gebou. Muyanga sê sy het al alles moontlike probeer om hom te vind.

Lank voor Siegfried se verdwyning moes die familie ook pyn verduur. Muyanga sê nog een van haar kinders – haar vyfjarige seun – het jare gelede gesterf nadat hy glo in ’n dam gestamp is. 

Die omstandighede rondom daardie dood, sê sy, is steeds onopgelos, wat nog hartseer toevoeg vir ’n ma wat weer eens wag op antwoorde oor ’n kind wat verdwyn het.

“Ek wil net hê die president moet my kom besoek en na my luister,” sê sy.

Haar pleidooi is eenvoudig: Sy wil weet wat met haar seun gebeur het. Sy soek antwoorde, maar eintlik wil sy net hê dat Siegfried moet huis toe kom.

En totdat dit gebeur, sê Muyanga, staan haar lewe stil – vasgevang tussen die hoop dat haar seun nog lewe en die ondraaglike onsekerheid om nie te weet nie.

– [email protected]