2026 is tot dusver nie vir beginners

Toe die jaar begin het, was ek – soos baie ander mense – vol planne. 

’n Nuwe jaar, ’n nuwe ek. Nuwe doelwitte. Nuwe gewoontes. ’n Nuwe begroting. ’n Nuwe begin. 

Ek het amper gevoel ek moet ’n PowerPoint-aanbieding oor al my planne vir die jaar opstel.

Maar toe het die lewe sy gang gegaan. Teen September het ek nie meer gevra wat my doelwitte vir die jaar was nie. Ek het bloot vir krag gevra. Daardie gimnasiumlidmaatskap waarvoor ek in Januarie met soveel optimisme betaal het, het waarskynlik meer stof as sweet of fiksheidsoefeninge gesien. 

My spaarplan kyk my deesdae aan met dieselfde teleurstelling as ’n ma wat drie keer gevra het of ek my kamer gaan opruim.

En die dieet? Wel, ek sê maar net, Januarie is lankal verby en daardie dieet wag nog geduldig op sy beurt.

Dan is daar natuurlik die begroting. Ek het aan die begin van die jaar vir myself gesê ek gaan verstandig met geld werk. Ek het selfs ’n plan gehad. Die begroting het egter nie misluk nie; die lewe het eenvoudig ander planne gehad. Iewers tussen Januarie en nou het ek geleer dat grootmenswees basies beteken om geld van een rekening na ’n ander te skuif en te hoop daar bly genoeg oor vir jouself.

Ek het ook geleer nie elke argument hoort op Facebook nie. Nie elke hartseer het ’n geheimsinnige WhatsApp-status nodig nie. En nie elke persoon wat om agtuur soggens sê: “Ek is altyd hier vir jou,” is noodwendig beskikbaar wanneer jy hulle om agtuur die aand bel nie.

Maar miskien is die grootste les wat ek vanjaar geleer het, dat mense worstel met dinge waarvan ons niks weet nie.

Die persoon wat die hardste lag, dra dalk die swaarste las. Die kollega wat altyd lyk asof hy of sy alles onder beheer het, is dalk uitgeput. Die buurman wie se lewe blykbaar perfek verloop, bekommer hom of haar dalk oor môre. En die persoon wat aanhou sê: “Dit gaan goed met my,” het dalk net baie goed geleer hoe om dit te sê.

Kan ons dalk net ’n bietjie sagter met mekaar wees?

Nie omdat almal altyd reg is nie en ook nie omdat ons moet toelaat dat mense met alles wegkom nie. Maar omdat die lewe reeds moeilik genoeg is sonder dat ons dit vir mekaar moeiliker maak.

Hierdie jaar het ons gekla. Ons het gelag. Sommige van ons het gehuil. Sommige het mense verloor. Sommige het hulself gevind. Sommige het van werk verander. Sommige soek nog werk. Sommige het verlief geraak, sommige het uit liefde geval en sommige probeer nog uitpluis wat presies met hul vrede gebeur het.

En tog is ons hier. Ons staan nog. Ons werk nog. Ons lag nog. Ons probeer nog. Miskien is dit op sigself ’n prestasie. Om tot hier te kom, is geen geringe prestasie nie. 

So, voordat ons Desember instorm met inkopielyste, Kersplanne en beloftes dat ons “volgende jaar regtig gaan begin”, kom ons stop net vir ’n oomblik.

Waardeer die mense wat gebly het. Vergewe waar jy kan. Laat gaan waar jy moet. Bestee verstandig. Lag hardop. Bel jou ma. Nooi daardie persoon op wie jy verlief is uit vir aandete of ’n wandeling in die park. Vra jou vriend hoe dit regtig gaan.

En asseblief, ter wille van Januarie, moenie jou hele salaris in Desember uitgee nie.

As 2026 ’n persoon was, sou ek teen hierdie tyd waarskynlik die nommer al gedemp het. Nie geblokkeer het nie – net gedemp. Want jy weet nooit wanneer dit weer met ’n nuwe probleem kan opdaag nie. 

Maar weet tog net, Januarie kom. Elke liewe jaar.

[email protected]

* Beste lesers, keuring vir die ­publikasie van WhatsApp, briewe en alle ander lesers­bydraes berus by Republikein. Klagtes oor die diens van ­private besighede word eers aan die onder­neming vir reaksie voorgelê. Die menings van ons lesers en rubriekskrywers verteenwoordig nie noodwendig die standpunt van Republikein nie. Republikein is ’n lid van die Redakteursforum van Namibië (EFN) en onderskryf die etiese kode vir die Namibiese media soos toegepas deur die media-ombudsman.