My eerste filmfees

’n Paar jaar gelede het ek twee kortfilms gemaak en volgende week gaan mense dit uiteindelik op die grootskerm kan kyk.

In 2021 en 2023 het ek twee kortfilms geskiet en op YouTube gepubliseer. Die films het nooit ’n groot vrystelling gekry nie, maar volgende week kry ek uiteindelik die geleentheid om dit by The Film Week van die Namibiese Filmkommissie in Windhoek te vertoon. Dit is ’n eer dat my films gekies is en ek kan nie wag dat ander mense dit ook kan geniet nie.

Verlate en Alleen en The Art of Unemployment: A Namibian Story sal beide op Donderdag 12 Maart by die filmfees vertoon word. Ongelukkig sal ek nie self die fees kan bywoon nie. Ek het albei hierdie films met niks meer as ’n driepoot en ’n selfoon verfilm nie. Dis niks luuks nie, net vasberadenheid om ’n storie te vertel.

AGTERGROND

Die eerste film is ’n Afrikaanse film getiteld Verlate en Alleen, of Abandoned and Alone in Engels. Dis ’n storie oor geloof en om hoop tydens moeilike tye te vind.

Die ander een, The Art of Unemployment: A Namibian Story, gaan oor ’n man wat swaarkry en net probeer om dapper te bly terwyl hy probeer om deur nog ’n dag te kom.

’n Bietjie agtergrond oor hierdie films: Ek het albei gedurende een van die laagste punte in my lewe verfilm. Nie een van hulle was maklik om te skryf nie, want hulle was so persoonlik.

Ek het baie uit my eie lewe en uit die mense rondom my geput. Die films was eintlik net bedoel om my besig te hou terwyl ek probeer het om ’n draaiboek vir ’n speelfilm te skryf. 

Verlate en Alleen is my gunsteling van die twee, want ek kon my ouers daarby betrek. Die film gaan oor ’n bejaarde paartjie wat êrens op ’n plaas in die suide van Namibië woon. Hulle voel asof die wêreld hulle vergeet het. Al voel hulle vergete, weet hulle dat God steeds oor hulle sal waak.

Ek het die film geskryf as ’n herinnering aan myself dat slegte tye dalk langer voel as wat ek gehoop het, maar dat dit nie vir ewig hou nie. My ouers was perfek vir die rolle en dit was maklik om saam met hulle te werk. Hulle kon ook dele van hulself in die karakters plaas.

Alhoewel die idee vir The Art of Unemployment: A Namibian Story op dieselfde manier as my ander draaiboeke begin het, het dit uiteindelik ontwikkel in iets soos ’n eenmanvertoning. Ek was alleen, so ek het besluit dat ek maar self die rol van die hoofkarakter moet vertolk.

Ek weet ek is nie die beste akteur nie, daarom het ek besluit om dit as ’n soort mockumentary te verfilm, en dit is deur programme soos The Office en Parks and Recreation geïnspireer.

Die film volg Sam Smith, ’n jong man wat alles verloor het. Ek was destyds werkloos en het CV na CV uitgestuur sonder om enige terugvoer te kry, so ek het eerder daarop gefokus om ’n storie te skryf.

Ek was ook nie die enigste een wat gesukkel het nie; baie van my vriende het ook gesukkel om werk te kry. Die storie is deur hulle geïnspireer, hoewel ek dink die karakter is meestal deur myself geïnspireer.

Die film het ongelukkig nooit die gehoor bereik wat ek gehoop het dit sou nie, maar ek is bly dat dit

uiteindelik die kans gaan kry om deur mense in ’n teateromgewing gesien te word.

As jy nie The Film Week kan bywoon nie, gaan kyk gerus na albei films op YouTube.

– [email protected]