Kan ons ’n bietjie gesels?

Ek gaan ’n bietjie van my gewone rubrieke oor flieks en popkultuur afwyk.

Mei is Internasionale Geestesgesondheidsmaand en ek dink dit is belangrik om daaroor te praat.

Die afgelope paar jaar was ongelooflik en ek voel geweldig geseënd. In die laaste paar maande alleen was ek op ’n reis wat ek nooit gedink het moontlik sou wees nie. Ek is lief vir wat ek doen en ek is lief vir die rigting waarin my lewe beweeg, maar daar is dinge waaroor ek nie praat nie.

Om eerlik te wees, voel die meeste van die dinge wat ek al bereik het nie eintlik soos prestasies nie. Dit is nie dat ek myself met ander vergelyk nie (wat ek soms doen). Dit is nie altyd selftwyfel nie, dit is iets waarmee ek nog sukkel om regtig in woorde uit te druk.

Ek was altyd openhartig oor my geestesgesondheid en hoe ek gesukkel het om dit te hanteer. Ek het daaroor op sosiale media gepraat en geskryf. Ek dink ek was gemaklik om oor depressie en angs te praat, want ek het nie gedink mense sien dit raak nie. 

Ek het mettertyd minder daaroor gepraat, want dit het gevoel asof daar te veel oë op my was en ek wou nie kwesbaar voorkom nie.

Ek het gevoel ek moet altyd sterk in die openbare oog wees. Ek het nie gedink my platform laat my toe om te praat oor hoe depressie en angs my werk en my lewe beïnvloed nie. Ek het nie gedink mense sou werklik omgee oor wat ek te sê het nie.

Ek het dit privaat hanteer, maar dit was nie maklik om dit weg te steek nie. Ek woon baie openbare geleenthede by en dit verhoog dikwels my angs.

Ek het maniere gevind om myself te kalmeer of dit te hanteer, maar ongelukkig help dit nie altyd nie. In daardie oomblikke mag ek dalk afsydig of nie ten volle teenwoordig voorkom nie.

Dit was moeilik om hierdie rubriek te skryf, want daar is soveel wat ek wil sê, maar terselfdertyd wil ek nie té veel sê nie.

Daar is soveel aspekte van geestesgesondheid wat ek wil aanraak, maar ek weet ek kan nie alles op een slag doen nie. Die een ding wat ek wel wil oordra, is dat geestesongesteldheid baie van ons raak en die beste manier om daardeur te werk, is om daaroor te praat.

Ek het onlangs twee verskillende TV-stories gekyk en albei het op die gevolge van geestesongesteldheid gefokus. 

In die een program het die karakter hulp gekry en maniere gevind om daardeur te werk. Hy het openlik oor sy situasie gepraat en hy kon daardeur kom.

In die ander program het die karakter die teenoorgestelde gedoen. Hy het weggesteek waarmee hy gesukkel het, omdat hy nie ander wou belas nie. 

Almal het gedink hy was oukei; hy was dieselfde ou wat hulle nog altyd geken het, maar sy gedagtes het hom van binne uitmekaar geskeur. Ongelukkig het hy nie die hulp gekry wat hy nodig gehad het nie en dit het uiteindelik sy lewe gekos.

Dis interessant om na die uitdagings van beide hierdie karakters te kyk, en wat dit nog meer betekenisvol maak, is dat albei deur dieselfde akteur vertolk is. 

Ek weet dit is anders as my gewone rubrieke, maar ek het gevoel dit is tyd dat ek weer hieroor praat.

– [email protected]