1 418 dae van oorlog
’n Ewigheid van lyding, heldhaftigheid en verlies
Terwyl Oekraïne steeds sy geskiedkundige bande en internasionale reg respekteer, word die land nou gedwing om sy eie soewereiniteit te verdedig.
1 418 dae van my dooie lewe.
Vir talle is dit dalk net ’n getal. Maar vir diegene wat die geskiedenis onthou, is dit die presiese tydperk wat die Groot Patriotiese Oorlog (1941–1945) geduur het.
Tog terwyl die geskiedenis dié syfer herhaal, het die rolle verskuif. Die ironie van vandag se konflik is dat dieselfde land wat eens saam met ander gestaan het in hul stryd vir selfbeskikking, nou self as ’n koloniale moondheid optree.
Terwyl Oekraïne steeds sy geskiedkundige bande en internasionale reg respekteer, word die land nou gedwing om sy eie soewereiniteit te verdedig. Dit teen die einste nasie wat beweer dat hulle die “enigste” erfgenaam van die verlede is en die bydrae van miljoene Oekraïners wat toe vir vryheid gestaan het – en nou daarvoor veg – uitwis.
Wanneer ons terugkyk na die geskiedenisboeke, verteenwoordig 1 418 dae ’n ewigheid van lyding, heldhaftigheid en verlies. Destyds het die wêreld gesê: “Nooit weer nie.”
Tog, hier is ons in 2026, en vir die mense van Oekraïne was hierdie 1 418 dae nie net reëls in ’n handboek nie, maar 'n daaglikse werklikheid van sirenes, frontlinie-gevegte en die stryd om oorlewing.
Ons moet verby die propaganda kyk. Die 1 418 dae van oorlog het getoon dat Oekraïne ’n soewereine nasie is wat ’n koloniale oorlog veg. Die krag van ’n nasie word nie gemeet aan die grootte van sy propaganda nie, maar aan die veerkragtigheid van sy mense en die regverdigheid van sy saak.
Laat ons nie wegkyk nie. Laat hierdie getal, 1 418, ons daaraan herinner dat “nooit weer” ’n belofte is wat ons elke liewe dag moet nakom.
Deur Oekraïne te ondersteun, draai die wêreld nie sy rug op die geskiedenis nie; dit staan op vir die beginsel van onafhanklikheid wat ons so hoog ag.
– [email protected]
Vir talle is dit dalk net ’n getal. Maar vir diegene wat die geskiedenis onthou, is dit die presiese tydperk wat die Groot Patriotiese Oorlog (1941–1945) geduur het.
Tog terwyl die geskiedenis dié syfer herhaal, het die rolle verskuif. Die ironie van vandag se konflik is dat dieselfde land wat eens saam met ander gestaan het in hul stryd vir selfbeskikking, nou self as ’n koloniale moondheid optree.
Terwyl Oekraïne steeds sy geskiedkundige bande en internasionale reg respekteer, word die land nou gedwing om sy eie soewereiniteit te verdedig. Dit teen die einste nasie wat beweer dat hulle die “enigste” erfgenaam van die verlede is en die bydrae van miljoene Oekraïners wat toe vir vryheid gestaan het – en nou daarvoor veg – uitwis.
Wanneer ons terugkyk na die geskiedenisboeke, verteenwoordig 1 418 dae ’n ewigheid van lyding, heldhaftigheid en verlies. Destyds het die wêreld gesê: “Nooit weer nie.”
Tog, hier is ons in 2026, en vir die mense van Oekraïne was hierdie 1 418 dae nie net reëls in ’n handboek nie, maar 'n daaglikse werklikheid van sirenes, frontlinie-gevegte en die stryd om oorlewing.
Ons moet verby die propaganda kyk. Die 1 418 dae van oorlog het getoon dat Oekraïne ’n soewereine nasie is wat ’n koloniale oorlog veg. Die krag van ’n nasie word nie gemeet aan die grootte van sy propaganda nie, maar aan die veerkragtigheid van sy mense en die regverdigheid van sy saak.
Laat ons nie wegkyk nie. Laat hierdie getal, 1 418, ons daaraan herinner dat “nooit weer” ’n belofte is wat ons elke liewe dag moet nakom.
Deur Oekraïne te ondersteun, draai die wêreld nie sy rug op die geskiedenis nie; dit staan op vir die beginsel van onafhanklikheid wat ons so hoog ag.
– [email protected]
Kommentaar
Republikein
Geen kommentaar is op hierdie artikel gelaat nie