Namibië weerstaan druk vir LGBTQ-hervorming

Namibië het sterk teen internasionale pleidooie teruggeveg om wetlike beskerming vir LGBTQ-individue uit te brei, met die minister van justisie en arbeidsverhoudinge, Wise Immanuel, wat die land se posisie tydens sy verskyning voor die universele periodieke hersiening in Genève verdedig het.

Namibië is onder 15 lande wat ondersoek word tydens die 52ste sitting van die hersiening, waar afvaardigings van België, die Verenigde Koninkryk, Oostenryk en Australië die land aangespoor het om beskerming vir die LGBTQ-gemeenskap te versterk.

Die aanbevelings het ingesluit die aanneem van omvattende wetgewing teen diskriminasie wat seksuele oriëntasie en geslagsidentiteit dek, die verbetering van meganismes vir rapportering en openbare data-insameling en die wysiging van wette wat as diskriminerend beskou word. Oostenryk in die besonder het gevra vir hersienings van verskeie wette, insluitend die arbeidswet, die wet op die bekamping van huishoudelike geweld, die wet op die bekamping van verkragting, die Huwelikswet nr. 14 van 2024 en die wet op siviele registrasie en identifikasie.

Australië het Namibië verder aangemoedig om ’n uitspraak van die hoërhof in 2024 te implementeer wat verhoudings van dieselfde geslag gedekriminaliseer het en om wetgewing in te stel wat diskriminasie op grond van seksuele oriëntasie uitddruklik verbied.

Immanuel het egter die uitgangspunt onderliggend aan hierdie aanbevelings verwerp en aangevoer dat internasionale wetgewing oor menseregte nie die erkenning van huwelike van dieselfde geslag of LGBTQ-regte op die voorgestelde wyse vereis nie.

“Daar is nie ’n universeel erkende fundamentele reg op huwelike van dieselfde geslag of LGBTQ nie en instrumente vir internasionale menseregtee onder die vaandel van die Verenigde Nasies verleen ook nie so ’n reg nie,” het hy gesê.

Hy het die druk vir hervorming as ekstern gedrewe gekarakteriseer en gewaarsku teen wat hy beskryf het as pogings deur ’n minderheid van nasies om hul beleidsvoorkeure op ander af te dwing.

“Hierdie verskynsel is slegs ’n beleid van ’n paar lande wat dit op ander wil afdwing, sonder om ag te slaan op individuele lande se soewereiniteit en onderskeie maatskaplike waardekompasse,” het Immanuel gesê.

“In die Afrika-konteks is die praktyk sedert die vroegste tye onaanvaarbaar en die Afrikalande wat steeds gekant daarteen is, staan presies teenoorgesteld hiervan,” het hy gesê.

Terwyl hy die belangrikheid van regte soos waardigheid, gelykheid en nie-diskriminasie erken het, het Immanuel aangevoer dat dit gerealiseer kan word sonder om Namibië se wetlike en kulturele raamwerk fundamenteel te verander.

Hy het beklemtoon dat Namibië se benadering tot die kwessie verstaan ​​moet word binne die konteks van sy konstitusionele demokrasie, waar wetgewing in openbare konsultasie gewortel is en die wil van die mense weerspieël.

“Die voortdurende debat beklemtoon ’n bestaande spanning tussen internasionale verwagtinge van menseregte en demokratiese regering,” het hy gesê.

“In ’n konstitusionele demokrasie soos Namibië is die wetgewingsproses raadgewend, wat burgers betrek wat hul menings kan uitspreek oor of enige wet geregverdig is of nie.”

Hy het bygevoeg dat openbare teenkanting teen voorgestelde hervormings gerespekteer moet word, veral waar sulke inisiatiewe as ekstern beïnvloed beskou word.

“Dus, as burgers hul menings in teenstelling met enige wet of beleid uitspreek, moet dit gerespekteer word – selfs meer as dit deur die buiteland gedryf is,” het Immanuel gesê.

Hy het ’n beroep op die internasionale gemeenskap gedoen om Namibië die ruimte te gee om die kwessie onafhanklik te bestuur. 

“Ek pleit dus vir die toegeeflikheid van die internasionale gemeenskap om Namibië toe te laat om hierdie kwessie te benader op ’n manier wat in die beste belang van sy burgers is. 

“Dit is die suiwerste voorskrif van demokrasie,” het hy gesê.

“Dit is belangrik dat die regverdiging vir die erkenning van huwelike van dieselfde geslag, of LGBTQ, geëvalueer moet word teen die morele oortuiging, kulturele konteks en maatskaplike waardestelsels van Namibië, in teenstelling met ’n diplomatieke afdwinging.”

Immanuel het ook gevra om te verduidelik wat hy beskryf het as wydverspreide wanopvattings rakende Namibië se uitspraak van die hooggeregshof in 2024 oor huwelike van dieselfde geslag.

“Ek wil die wanopvatting dat die Namibiese hooggeregshof huwelike van dieselfde geslag gedekriminaliseer het, duidelik maak. Dit is nie waar nie,” het hy gesê.

“Die uitspraak van 2024 het slegs bepaal dat huwelike van dieselfde geslag wat wettiglik buite Namibië gesluit is, in Namibië erken moet word. Dit was vir immigrasie- en verblyfdoeleindes.”

Hy het beklemtoon dat huwelike van dieselfde geslag onder die huidige wetgewing nie in Namibië voltrek kan word nie en dus nie plaaslik erken word nie.

“Soos dit staan, kan huwelike van dieselfde geslag nie onder Namibiese wetgewing voltrek word nie, daarom word dit nie erken nie,” het hy gesê.

Die minister het verder gewys op grondwetlike bepalings en onlangse wetgewing wat hierdie posisie versterk. 

– [email protected]