Houtkerwer wil help

In die gewoel van Okahandja se informele houtsneeruimte staan ​​houtkerwer Peter Muzarabani tussen sy gereedskap en onvoltooide stukke.

Dit verteenwoordig beide die veerkragtigheid en onsekerheid waarmee talle informele houtsneewerkers in Namibië te kampe het.

Muzarabani, oorspronklik van Zimbabwe, woon sedert 2006 in Namibië en maak ’n bestaan ​deur houtsneewerk, meubelontwerp en tradisionele kunsvlyt. Hy werk hoofsaaklik vanuit sy huis op Okahandja en by plaaslike handelspunte op die dorp en verskaf houtsneeprodukte aan individuele kliënte, insluitend taksidermiste wat gespesialiseerde been- en houtontwerpe aanvra.

“Ek werk saam met mense in die dorp en soms bel hulle my vir spesifieke ontwerpe, veral ná jagtogte wanneer bene in verlangde vorms verwerk moet word,” het Muzarabani verduidelik.

Sy werk wissel van dekoratiewe paneelhoutsneewerk en pasgemaakte meubels tot items wat kultureel geïnspireerd is, soos huweliksboksies met wildmotiewe en tradisionele versierings op. Hy maak ook makipa-items wat in Oshiwambo-tradisies gebruik word en as halssnoere, borsspelde, armbande of dekoratiewe knope gedra word.

Ten spyte van sy ervaring en veelsydigheid, sê Muzarabani, sy grootste droom is nie om sy besigheid uit te brei nie, maar dat die kunsvorm voortleef deur dit aan die jonger geslag oor te dra. 

“Daar is seuns en meisies wat wil leer, maar ek kan hulle nie formeel oplei nie, want ek het nie die amptelike gesag nie. As iets tydens opleiding gebeur, is ek nie gedek nie. Dit is my grootste uitdaging,” het hy gesê.

Hy glo formele erkenning of institusionele steun sal hom in staat stel om die jeug veilig en volhoubaar op te lei, sodat houtsneewerk en verwante kunsvorms nie verdwyn nie.

Finansiële beperkings verhinder egter steeds sy vermoë om na meer gespesialiseerde velde, soos keramiekbeeldhouwerk, uit te brei wat duur materiale en toegang tot oonde vereis.

“Ek kan pottebakkery en keramiekbeeldhouwerk doen, maar dit benodig toerusting en hulpbronne wat ek nie het nie,” het hy bygevoeg. 

Benewens opleidingsuitdagings, het hy ook gewys op breër strukturele kwessies wat informele handelaars op Okahandja raak. Hy het verwys na ’n hervestigingsvoorstel wat handelaars van hul huidige handelsruimte oorkant die Shell-vulstasie na die nuwe A1-pad sou verskuif, ’n roete wat deesdae meer gereeld deur reisigers gebruik word.

Volgens hom is die voorstel deur handelaars verwerp weens veiligheidskwessies, veral rakende die sekuriteit vir beide die handelaars en toeriste wat stilhou om die kunsvlyt te koop. Sedertdien het talle houtsneewerkers by die Mbangura Wooden Carvers Craft Market aangebly, met die hoop dat die voortgesette toeristestroom hul besighede sal ondersteun.

“Ons het gebly omdat daar geen duidelike veiligheidsreëlings vir ons en die besoekers was nie,” het hy gesê.

Muzarabani glo die regering se ingryping kan die sektor transformeer deur opleidingstrukture te formaliseer en die vervaardiging van plaaslike kunsvlyt te ondersteun, wat tans uit buurlande ingevoer word.

“Die materiaal is hier, die talent is hier. Wat ontbreek, is die ondersteuning van opleiding en behoorlike stelsels sodat mense kan leer en oorleef uit hierdie werk,” het hy gesê.

Ten spyte van die uitdagings, is hy steeds toegewy aan sy vakmanskap en om ander te mentor as hy die geleentheid kry.

“Ek wil nie hê hierdie werk moet doodloop nie. As ek hulp kry, is ek gereed om ander op te lei sodat hulle kan voortgaan,” het Muzarabani gesê.

– [email protected]