Stilte ‘n onbekostigbare luukse

“Op 24 Februarie 2022 begin Rusland se volskaalse inval in Oekraïne. Vier jaar sleep verby - 1 461 dae gevul met lewe en dood. Vir my, 'n Oekraïner wie se tuiste nou tussen die manjifieke antieke duine van Namibië is, was hierdie tyd 'n toets van uithouvermoë.

Hoe kan ek die dawerende stilte van 'n Namibiese nag versoen met die geloei van sirenes en ontploffings wat ek nou gereeld oor my foon hoor wanneer ek met my geliefdes in my geboorteland praat? My tuisdorp is minder as 20 km van die frontlinie. Hoe kan ek na die uitgestrekte oseaan kyk, wetende dat mense aan die ander kant van die wêreld in kraglose woonstelle verkluim? 

Ek word dikwels deur skuldgevoelens oorweldig. Ek verlang daarna om daar te wees. Maar my vriende wat elke nag in kelders moet skuil, in badkamers volgens die "twee-muur-reël" wegkruip of in hul beddens met oorpluisies slaap as verweer teen die sirenes en die ontploffings want môre moet hulle werk, hulle sê vir ‘nee’. Ek het nie die reg om terug te kom nie, want hulle het my

hier in Namibië nodig. Hulle moet my enige oomblik kan bel, 'n kalm stem kan hoor en 'n

bietjie vrede kan vind ná nog 'n verskriklike nag. Dit blyk om veilig te wees, is nie ‘n voorreg nie, dit is 'n verantwoordelikheid. My rol hier is om hul stem te wees, hul verbintenis met 'n vreedsame lewe, hul bewys dat die wêreld steeds bestaan.

Dit was in een van hierdie oomblikke van skuldgevoel wat een van my goeie vriende iets gesê het wat steeds in my keel vassteek: "Ja, ek weet ek kan doodgemaak word. Ja, ek weet hy kan ook doodgaan. Sê hierdie woorde - Moenie bang wees om te praat nie. Leer om daaroor te praat. Jy moet dit hardop sê."

Hierdie woorde is my amulet en my mandaat. My vriendin erken die dood se reg om enige oomblik langs haar te wees, tog eis sy lewe en 'n stem van my. Ek vind dit moeilik om dit hardop te sê:

"Môre mag dalk nooit vir iemand in die Oekraïne kom nie". Dit is fisies pynlik. Al hierdie dinge nie

as gevolg van ‘n natuurlike dood nie, maar as gevolg van propaganda en leuens. As gevolg van die bloedgeld wat mense maak deur dit te versprei. Dit is skrikwekkend.

Maar dit is wat my motiveer om elke dag na mense hier in Namibië uit te reik en hulle die waarheid te vertel. 

Weet jy wat my die meeste van my vriende en familie tref? In hierdie vier jaar van hel het nie een van hulle, nie een enkele een nie, vir my gesê: "Ek is so moeg hiervoor, ek wens dit wil net ten alle koste eindig”. 

Almal sê: "Hulle sal ons nie intimideer nie. Hulle sal ons nie breek nie."

Die wêreld wag vir Oekraïne om "uit te brand," vir sy mense om onder die gewig van hartseer te breek.

Maar ek hoor iets anders. Ek hoor ‘n ysere wil van staal. Geen ontploffings, geen vriespunte, geen Middeleeuse marteling of dreigemente sal Oekraïners dwing om eenvoudig die knie te buig nie. Dit is nie net koppigheid nie - dit is die besef dat dit juis hierdie einste reg om te bestaan ​​wat op die spel is. Oekraïners het die wêreld die betekenis van krag, dapperheid en

veerkragtigheid gewys - eienskappe wat die wiskundige berekeninge van numeriese meerderwaardigheid trotseer.

Dit vat bitter min om te besef dat, as gevolg van imperiële ambisies, as gevolg van die dors na mag en die ernstige vrees vir demokrasie van een ‘Middeleeuse’ land, Oekraïne se beste breine word nou gedwing om te werk aan

die skep van unieke wapens wat nie net hul mense kan beskerm nie, maar ook die vyand op

ver afstande kan tref.

Ten spyte van die oorlog, gaan Oekraïense ingenieurs en wetenskaplikes voort om kankerbehandelings, entstowwe en omgewingsvriendelike tegnologieë te ontwikkel. Hier is net 'n paar voorbeelde:

- Oekraïne se e-gesondheidstelsel eZdorovya het in minder as ses maande tot 17 miljoen gebruikers opgeskuif. Sou dit ‘n tyd van vrede gewees het, kon hierdie infrastruktuur uitbrei na globale telemedisyne-platforms wat toegang tot gesondheidsorg in landelike en onderbediende streke wêreldwyd verbeter.

- Oekraïense wetenskaplikes het aan presisie-landboutegnologieë gewerk. Dit kon opgeskaal word om globale voedselonsekerheid te beveg deur waterverbruik te verminder, kunsmistoediening te optimaliseer en opbrengste volhoubaar te verhoog.

- Met Oekraïne se florerende sektor vir inligtingstegnologie kon klimaatmodellering aangedryf deur kunsmatige intelligensie (KI) ‘n belangrike bydrae lewer. Sulke stelsels kon uiterste weersomstandighede meer akkuraat voorspel en gemeenskappe wêreldwyd help om voor te berei vir vloede, droogtes en hittegolwe.

Dink net hoeveel beter en groter tegnologieë hierdie mense kon geskep het as hulle nie hul tyd moes spandeer om hul lewens te verdedig nie.

Elke missiel wat gebou word, is 'n entstof wat nie ontdek is nie, elke gepantserde voertuig is 'n klimaatoplossing wat vertraag word. Dit is 'n tragedie nie net vir Oekraïne nie, maar vir die hele mensdom.

Terwyl die Namibiese regering mense aanmoedig om 'n opvoeding te kry, beweer mense hier in die

veiligheid van hul eie land, soms dat opvoeding "net 'n stuk papier" is of dat wiskunde

onnodig is vir 'n kunstenaar. Oekraïense kinders bewys die teenoorgestelde. Hulle bewys dat opvoeding vryheid is, vryheid wat deur elke Oekraïner sowel as elke Namibiër gekoester moet word.

Die afgelope winter in Oekraïne het die vyand probeer om ‘n ‘volksmoord’ te pleeg. Stede is sonder hitte gelaat in die koudste winter in 'n halfeeu. Water het binne pype en rioolnetwerke gevries. Tog het kinders steeds skool bygewoon met baie wat nou ondergronds is, sport te beoefen in halfverwoeste gimnasiums en steeds internasionale kompetisies te wen. Hulle studeer nie vir punte nie, maar om 'n nuwe, vreedsame môre en toekoms te bou. 

In Oekraïne het opvoeding ‘n simbool van verset geword - 'n oorwinning van lig oor duisternis. 

In besette gebiede waar miljoene kinders bly, word hulle aan geweld onderwerp bloot omdat hulle hul moedertaal Oekraïens praat.

Hulle word onderwerp aan "heropvoeding", met geweld weg van hul ouers geneem na plekke ver van hul vaderland, en verbied om net hulself te wees. 

Maar selfs die gees van 'n Oekraïense kind het bewys dat dit sterker as metaal is. Dit is 'n nuwe generasie wat die prys van vryheid ken, nie van boeke of films nie, maar van die lewe.

Ons is innig dankbaar teenoor die Namibiese kinders wat prente vir Oekraïense kinders geteken het. Dit is moeilik om empatie te hê met pyn wat 10 000 km ver is. Maar empatie ken geen grense of afstande nie. 

Empatie is wat homo sapiens onderskei van die res van die dierewêreld. En kinders sien nie grense nie; hulle sien harte. Hul tekeninge is suiwer gebede vir vrede. Hierdie boodskappe van vriendskap en hoop van Namibië aan 'n kind in die Oekraïne is bewys dat die wêreld nie heeltemal mal geword het nie. 

Elke tekening is 'n brug van lig wat hulle inspireer om met hoop in hul harte te bly leef. Kinders is die kwesbaarste in enige konflik, en hul stemme is die sterkste oproep tot vrede.

In Namibië leer ons om die natuur te koester. Ons bekommer ons oor motors wat klein akkedisse of onsigbare plante in die sand beskadig. Dit is 'n pragtige, regverdige bekommernis. Dit is hoe 'n ware menslike wêreld lyk, 'n wêreld van skepping, wetenskap en medisyne.

Maar so 'n wêreld is onmoontlik solank as wat kinders sonder straf of gevolge ‘gesteel’ kan word, hul identiteit uitgewis en hul stede vernietig kan word.

Ek skryf hierdie nie om simpatie of jammerte uit te lok nie. Ek skryf om ons te herinner dat ons almal aan mekaar verbind is. In 2022, heel aan die begin van die volskaalse inval, het ek 'n sonneblom in

Sossusvlei afgeneem teen die agtergrond van geel duine en 'n blou lug - die kleure van die Oekraïense vlag in die hart van Afrika. 'n Simbool van Oekraïne en 'n blom wat geliefd onder baie Namibiërs is en wat groei waar daar geen lewe is nie, vasgevang in 'n enkele ligstraal. Hierdie foto het vir my 'n metafoor vir Oekraïne geword: optimisme en veerkragtigheid van gees.

Ek sal aanhou praat. Ek sal daardie kalm stem oor die telefoon wees. Ek sal stories vertel van sonneblomme in die woestyn en kinders in bunkers. Geen duin, geen grens sal ons in die toekoms beskerm nie. Die wêreld is 'n

brose stelsel, baie soos die Namibwoestyn. Vir ons om voort te gaan om vir brose duine te sorg, sodat ons kinders in 'n wêreld van wetenskap, kuns en vooruitgang kan leef eerder as 'n wêreld van loopgrawe, moet ons as 'n globale gemeenskap, die een stop wat die wese van die mensdom vernietig.

Solank ons ​​praat, lewe ons. Solank ons ​​onthou, het ons 'n kans dat môre vir ons almal sal aanbreek. Dankie aan almal wat omgee. Julle ondersteuning is die brandstof vir ons hoop.” - [email protected]