Dish of Hope: Meer as net ’n sopkombuis

Vir die meeste mense is dit onmoontlik om jou blind te hou vir diegene in nood. 

Om te sien hoe ’n jong kind honger ly, of ’n bejaarde wat sukkel om kop bo water te hou, of selfs ’n jong volwassene wat benadeel word omdat hulle in die verlede vasgevang is.

In Windhoek, waar die ekonomiese druk van die alledaagse lewe swaar op die kwesbaarstes rus, verander een vrou se diep passie lewens – een pot sop en een bemoedigende woord op ’n slag.

Christina Kaengurova, ’n ma, ouma en toegewyde skoonmaker by die Universiteit van Namibië (Unam) vir die afgelope 16 jaar, is stilweg besig om eenvoudige dade van goedhartigheid in ’n beweging in Goreangab in Katutura te omskep. 

Saam met ’n klein groepie helpers balanseer sy ’n veeleisende werkskedule, persoonlike studies, gesinslewe en ernstige gesondheidskrisisse om ’n onafhanklike voedingsinisiatief , die Dish of Hope-sopkombuis, aan die gang te hou – een wat in die behoeftes van jong kinders, sukkelende jongmense en bejaardes voorsien.

’n KOMBUIS WAT DEUR GELOOF GEDRA WORD 

Vanuit haar eie huis bedryf Christina die inisiatief; elke Sondag maak sy haar deure oop en verander haar huis in ’n veilige hawe waar plaaslike kinders vir ’n warm, gekookte maaltyd byeenkom.

Vir die kleintjies is daar geen vaste spyskaart nie, net vindingrykheid. As daar broodmeel in die huis is, bak Christina, as daar rys is, maak sy ’n groot pot, as daar groente is, kook sy sop om saam met brood voor te sit en wanneer die voorraad heeltemal uitgeput is, maak sy pap.

Wanneer honger kinders gedurende die week aan haar deur klop en om ’n stukkie brood of ’n maaltyd vra, gee sy wat sy kan afstaan; sy voel hartseer op die dae wanneer sy moet sê dat haar kaste leeg is.

“Hulle vra: ‘Tannie, het tannie nie ’n stukkie brood by die huis nie? Tannie, het tannie nie pap in die pot nie?’ As daar iets is, dan gee ek vir hulle. As daar niks is nie, dan sê ek: ‘Tannie het niks nie,’” sê Christina.

Een keer per maand brei die program uit om spesifiek in die behoeftes van pensioenarisse en plaaslike jongmense te voorsien.

Eerder as om op formele liefdadigheidsnetwerke staat te maak, finansier Christina die oorgrote meerderheid van hierdie bedrywighede uit haar eie sak. Sy bestee maklik tussen N$800 en N$1 000 per geleentheid aan grootmaat-aankope van maalvleis, rys, koffie en melk.

Wanneer sy gevra word hoe sy die finansiële en fisieke tol hanteer, skryf Christina dit toe aan haar diep Christelike geloof.

“Ek weet nie hoe die Here dit vir my gee nie,” sê sy. 

“Hy skep ’n weg. Hy gee my die krag om dit te doen. Wanneer ek sien die pot is omtrent halfvol, dan gaan ek kerk toe, wanneer ons klaar is met aanbidding, dan sit ek en gaan aan met die ander dinge.”

Al is haar kinders soms bekommerd oor die tol wat dit op haar gesondheid en finansies eis, bly Christina se toewyding om die dorp se jongmense elke dag van “’n bord kos” te voorsien, onwankelbaar.

JOU VERLEDE DEFINIEER JOU NIE

Christina se dryfkrag spruit voort uit diep persoonlike ervaring. 

Sy is op Okahandja gebore en het as kind na Windhoek verhuis om by haar ouma te gaan woon nadat sy graad 4 voltooi het.

Haar grootwordjare is gekenmerk deur armoede, ’n wanfunksionele gesin en verwaarlosing. Sy is deur ’n enkelma grootgemaak en het haar pa eers op 34-jarige ouderdom ontmoet – dit het dekades lank ’n pynlike wond in haar hart gelaat.

Soos baie jongmense in haar gemeenskap, het swaarkry haar tydens haar jeug op ’n moeilike pad laat beland. Dit het middelemisbruik en die besluit om ná graad 8 die skool te verlaat, ingesluit. Maar om persoonlike genesing en geloof te vind, het Christina gehelp om haar wrok te laat vaar en die trauma van haar verlede in empatie vir die volgende geslag te omskep.

Vandag gebruik sy haar lewensreis om as mentor vir die jeug van Windhoek op te tree en hulle aan te moedig om die kringloop van swaarkry te verbreek, eerder as om voort te gaan om die las van skuldgevoelens uit hul kinderjare te dra.

“Ek het baie deurgemaak waar ek grootgeword het, maar ek het genesing gevind. 

“Vandag kan ek kinders in daardie situasie ophef sodat hulle kan verstaan ​​dat daar nie meer tyd is om aan te hou sê: ‘Dis as gevolg van my ma, my oom of my pa nie,’” sê sy.

STYG BO TEENSPOED UIT

Christina se pad word deur ’n volgehoue strewe na selfverbetering en veerkragtigheid gekenmerk. 

In 2016 het sy klasse vir volwasse-onderwys voltooi en onlangs het sy haar vaardighede verder probeer ontwikkel deur vir ’n eenjaar-sertifikaatprogram in kantooradministrasie en besigheidsdienste in te skryf.

Ten spyte daarvan dat sy vir deeltydse, persoonlike aandklasse aansoek gedoen het om direk by ’n dosent te leer, is die kursus na ’n aanlyn formaat verskuif. 

Om by digitale platforms aan te pas was ’n groot uitdaging, maar haar vasberadenheid het onwrikbaar gebly, selfs toe ’n mediese noodgeval haar byna haar lewe gekos het.

Ná twee begrafnisse kort na mekaar op Outapi het ernstige fisieke en emosionele uitputting tot ’n gevaarlike mediese toestand gelei. Christina het bloedklonte in haar longe ontwikkel, wat akute asemhalingsnood veroorsaak het en ’n week van intensiewe sorg met suurstofondersteuning genoodsaak het.

“Die dokter het gesê ek het byna gesterf en dat hierdie bloedklont amper veroorsaak het dat ek ineenstort. Ek het ’n week lank gesukkel en is in die intensiewesorgeenheid opgeneem; ek het suurstof gekry om my te help asemhaal.”

Maar om dié voorval te oorleef, het slegs haar oortuiging versterk dat haar werk op aarde nog lank nie klaar was nie.

‘GOLDEN OLDIES’-SPORTDAG

Christina is ook tans besig om die voorbereidings vir ’n komende “Golden Oldies”-pretdag vir senior burgers te finaliseer, wat op 11 Oktober by Unam se sportgronde sal plaasvind.

Die inisiatief beoog om aan plaaslike senior burgers ’n dag van waardigheid, prettige aktiwiteite en gemeenskapsondersteuning te bied.

Die sorgvuldig saamgestelde program behels ligte aktiwiteite wat vir senior burgers aangepas is, waaronder kort hardloopwedlope vir mans en vroue, ’n stapkompetisie spesifiek vir bejaarde vroue, ’n sokkerwedstryd vir mans met 22 spelers en ’n danskompetisie vir mans.

Die topdrie in elke item sal pryse ontvang – ’n erkenning van deelnemers se moeite en geesdrif deur die loop van die dag.

Om die veiligheid en gerief van deelnemers te verseker, koördineer Christina met plaaslike owerhede om munisipale busvervoer direk vanaf plaaslike ouetehuise te reël, asook munisipale verkeersbeheer om stappers te begelei en ’n toegewyde tee- en koffiestasie.

Met erkenning van die fisieke eise op bejaarde deelnemers, betrek Christina en haar span verskeie mediese en paramediese afdelings om ’n tent op die terrein op te rig vir noodhulp en verligting van krampe.

Met die oog op die toekoms hoop Christina om haar gemeenskapswerk te formaliseer, sterker korporatiewe vennootskappe te bou en die sportinisiatief tot ’n jaarlikse geleentheid uit te brei waarby ouetehuise van oraloor Windhoek, Okahandja en die omliggende streke betrek word.

Deur haar hart – en haar deure – vir die publiek oop te stel, rig sy ’n hartlike uitnodiging aan die gemeenskap om haar by te staan.

Of jy nou ’n kaartjie koop, ’n maaltyd borg, of bloot van die kantlyn af aanmoedig, elke bietjie ondersteuning help om die vroue en mans wat gister gedra het, te vereer.

– [email protected]