WHS se juffrou Delport groet ná 48 jaar van inspirasie

Windhoek Hoërskool (WHS) het onlangs afskeid geneem van vier onderwysers wat die mylpaal bereik het om hul lang onderwysloopbane by die skool af te sluit.

Een van hulle is Margrit Delport, ’n wiskunde-onderwyser (AS-vlak) wat ’n loopbaan van 48 jaar in onderwys agterlaat, waarvan sy 38 jaar toegewy het om die denke van leerlinge by WHS te help vorm.

Sy het haar loopbaan as onderwyser in 1987 by Etosha Hoërskool op Tsumeb begin, en toe sy vanjaar haar onderwysloopbaan beëindig het, het sy nooit gedink daardie dag sou ooit aanbreek nie.

“By my eerste onderwyspos het ek altyd na die ouer onderwysers gekyk en gewonder of ek ooit daardie mylpaal sou bereik. Vandag het ek dit bereik en dis ’n bittersoet gevoel,” sê Margrit.

Sy is op Grootfontein gebore en getoë en het haar nooit ingedink dat sy voor ’n klas kinders “die waarde van X” sou verduidelik nie. Margrit se droom was eerder om die mediese wêreld te verken, maar sy kon nie haar studies ná die tweede jaar bekostig nie.

“Destyds was dit bykans onmoontlik vir jong vroue om beurse te kry, veral in mediese beroepe. Ek het dus besluit om my studierigting na onderwys te verskuif en het gou besef dat God my in ’n heeltemal ander rigting roep,” sê sy.

Margrit het haar onderwysloopbaan 48 jaar gelede op Tsumeb begin, waarna sy vir een jaar na Walvisbaai verhuis het. Later het sy na die Noorde teruggekeer (Grootfontein en Outjo) voordat sy haar tuiste by WHS gevind het, waar duisende leerlinge in haar wiskundeklasse gesit het.

 

GETUIGSKRIFTE

Een van haar leerlinge uit die laat 80’s, Dani Booysen – self ’n oudonderwyser en nou uitvoerende direkteur van Network Television Afrikaans (NTV Afrikaans) – beskryf die oomblikke in Delport se klas as iets waarna die meeste onderwysers behoort te streef.

“Dit was ’n klas waarin ons byna elke minuut besig was, maar met ruimte vir persoonlike en sosiale gesprekke; want kinders is nie daardie marionette uit ‘Another Brick in the Wall’ wat in die vleismeul beland nie.

“’n Goeie onderwyser ken sy vak en weet hoe om met geduld onderrig te gee. Dis iets waarna ek later self gestreef het toe ek ’n onderwyser was,” sê Dani.

Op die vraag wat die beste les was wat hy in haar klas geleer het – iets wat nie met wiskunde verband hou nie – het hy gesê: “Mens moet die moed en vryheid hê om, ná deeglike oorweging, ’n besluit te neem wat die beste pas by jouself en die pad wat jy wil loop. Ja, dis heeltemal aanvaarbaar as jy wiskunde eerder op ‘standaardgraad’ wil neem. Sommige van daardie dinge was eenvoudig bo my vuurmaakplek.”

Nog ’n leerling vir wie Margrit met die passie vir haar werk geïnspireer het, is Shanique Hein, wat in 2019 gematrikuleer het. Shanique vertel dat sy haar tydens wiskundelesse bemagtig laat voel het, bloot omdat sy gesorg het dat elke leerling se stem gehoor word.

“Mev. Delport het altyd ontferming, vriendelikheid en onwankelbare opregtheid getoon. Sy het ’n veilige ruimte geskep waar ons oor ons uitdagings kon praat en ’n vlak van persoonlike ondersteuning en aandag gebied wat my laat voel het dat ek werklik raakgesien word en nooit alleen is nie,” sê Shanique.

 

KLAS VAN 2026

Alric Schrader van die klas van 2026, sluit by Shanique se opmerking aan en sê haar gunstelingherinnering aan Margrit se klas was wanneer sy die tyd geneem het om ’n konsep opnuut te verduidelik waarmee iemand in die klas gesukkel het.

“Sy het jou nie dom of stadig laat voel omdat jy nie die konsep dadelik verstaan het nie en sy het werklik die tyd geneem om jou te help verstaan,” sê sy.

Terwyl sy terugkyk op haar loopbaan van 48 jaar in talle klaskamers, besin Margrit oor hoe die dinamika oor die jare drasties verander het.

Sy spreek haar groot kommer uit oor die hoë getalle per klas, wat noodwendig bydra dat onderwysers dié leerlinge miskyk wat dalk daardie ekstra bietjie aandag en sorg nodig het.

“Toe ek begin onderwys gee het, was daar so min as 20 leerlinge per klaskamer en vandag het sommige skole tot meer as 50 per klas. Hoe kan daar van een onderwyser verwag word om soveel leerlinge in net een les te onderrig en te begelei?” vra sy.

’n Mens het passie en geduld nodig om ’n onderwyser te wees, voeg sy by. Jy moet ’n diep liefde hê vir wat jy doen, want jy het die lewens van vele jongmense in jou hande en dit speel ’n belangrike rol in die soort volwassenes wat hulle uiteindelik word.

“Onderwys is so iets wonderliks! Ek het al onderwysers gesien wat werklik met soveel passie onderrig gee en die tyd neem vir iets so eenvoudig soos om al hul leerlinge se name te leer ken. Maar deesdae kom ’n mens onderwysers teë wat net vir die geld werk en nie besef watter uitwerking dit op die leerlinge het nie.”

 

FILOSOFIE

Sy het dit nog altyd as haar persoonlike missie beskou om elke leerling by die naam te ken en ruimte vir ’n persoonlike band in die klaskamer te skep, sê Margrit.

Namate die aantal leerlinge per klas egter toeneem, besef sy hoe moeilik dit vir onderwysers word om werklik onderwysers te kan wees.

“Elke kind is spesiaal en moet ook so behandel word. As onderwysers is dit ons verantwoordelikheid om toe te sien dat ons leerlinge nie bloot ’n statistiek word nie, maar individue wat dapper en moedig genoeg is om hul drome na te jaag,” sê Margrit.

Wiskunde is nie vir almal nie; nie elkeen hou daarvan om met syfers te werk nie. Margrit het dit verstaan en haar bes gedoen om wiskunde so interaktief moontlik aan te bied.

“Wiskunde gaan daaroor om instruksies te volg om by die oplossing uit te kom. Ek het speletjies met my leerlinge gespeel, soos om hulle instruksies te laat volg om ’n origami-papierbal te vou,” sê sy.

Sy hoop om in die toekoms meer skoolfasiliteite te sien – spesifiek, meer tegniese skole – aangesien sy glo daar is soveel talent in die beroepsgerigte sektor wat tot dusver onbenut bly.

“Ek hoop die regering oorweeg dit om meer tegniese skole in plaas van akademiese skole te bou; ek glo vas dis iets wat ons land nodig het.”

Margrit sou oorspronklik in 2015 aftree, maar het ’n uitstelperiode van 11 jaar van WHS gekry om voort te gaan om haar AS-vlak-wiskundeklas te onderrig. Sy beskryf dit as die beste besluit wat sy nog ooit geneem het.

Om die klaskamer te verlaat is nie vir haar maklik nie, maar sy hoop om haar vrye tyd te vul met tuinmaak en selfdoen-kunsprojekte, aangesien sy nog altyd daarvan gehou het om kreatief te wees en met haar hande te werk.

Haar raad aan kollegas en studente-onderwysers wat nog ’n lang pad voor hulle het, is: “Moenie jul passie vir die kuns van onderwys verloor nie. Onderwys is iets pragtigs en dis die onderwyser se taak om dit aan ons leerlinge oor te dra.”

Die matriekklas van 2026 was die laaste leerlinge wat in Margrit se klaskamer gesit het en Whitney Muluti, ’n leerling in graad 12A, sê sy sal dit nooit as vanselfsprekend aanvaar nie.

“Ek het haar intelligensie bewonder, asook die manier waarop sy so moeiteloos berekeninge in haar kop gedoen het. Ten spyte daarvan het sy ons nie veroordeel of ons sleg laat voel omdat ons die werk nie geken het nie.

“Ek het ’n sterk verhouding met haar opgebou omdat ek vrae beantwoord het – selfs al was die antwoorde verkeerd – en sy my erken en reggehelp het. Sy het ons ook van haar persoonlike lewe vertel, wat my haar passie vir wiskunde en onderwys nog meer laat bewonder het,” sê sy.

– [email protected]