Is ons in ’n greep van nostalgie vasgevang?

Ek het onlangs die nuwe Street Fighter-fliek gekyk en daar was dele wat ek geniet het, maar ek wonder egter of dit dalk is omdat dit my aan my kinderjare herinner het.

Ek benader hierdie week se rubriek ’n bietjie anders. Ek wil Street Fighter bespreek, maar terselfdertyd ook gesels oor die gevoel asof ons voortdurend in ’n greep van nostalgie vasgevang is. 

Flieks en reekse wat ons aan ons kinderjare herinner, kry skynbaar outomaties ’n beter gradering. Kan dit wees dat die 1990’s en vroeë 2000’s werklik die beste TV-reekse en flieks opgelewer het?

Hoe meer ek oor die nuwe Street Fighter-fliek dink, hoe meer besef ek dat dit nie juis ’n goeie fliek is nie. Ek het die dele geniet wat gevoel het asof ek die videospeletjie speel, maar die res het soos ’n laebegrotingproduksie gevoel.

Dis amper asof die regisseur en draaiboekskrywers doelbewus nostalgie as lokaas gebruik het om meer mense te lok om die fliek te kyk.

Die fliek se redigering was swak en die storielyn was redelik flou. Die dialoog was ook nie veel beter nie, hoewel dit dalk ’n poging was om die fliek daardie 90’s-gevoel te gee. 

Die karakters in die speletjies vir wie ons omgee, kry nie genoeg skermtyd nie, maar dit is dalk omdat die fliek so ’n groot rolverdeling het.

Ek was skepties oor sommige van die akteurs wat gekies is, maar ek dink die regisseur wat verantwoordelik vir die rolverdeling was, het die meeste daarvan reggekry.

Cody Rhodes as Guile en Orville Peck as Vega lewer uitstaande vertolkings. Die res van die rolverdeling het ook puik werk gelewer, veral Andrew Koji as Ryu, Noah Centineo as Ken en Callina Liang as Chun-Li.

Ek het die geanimeerde dele van die fliek geniet. Dit het die fliek baie meer diepte gegee en beslis ’n ekstra ster vir my resensie verdien. 

Nog ’n element wat die filmmakers gebruik het om ons nostalgie aan te wakker, was die musiek. Die fliek bevat heelwat gewilde liedjies uit die 80’s en 90’s en ek dink hulle het dit ’n bietjie oordoen.

Die probleem met die gebruik van nostalgie om nuwe TV-reekse en flieks te verkoop, is dat dit net vir ’n beperkte tyd werk. Sodra die teikengehoor iets gekyk het, beweeg hulle aan na die volgende ding. 

Nostalgie kan ook jonger gehore vervreem. Vandag se kinders ken dalk Street Fighter, maar vir hulle is dit net nog ’n videospeletjie en nie ’n belangrike deel van hul kinderdae nie.

Toe ek die fliek gaan kyk het, het die gehoor uitsluitlik uit volwassenes in hul 30’s en 40’s bestaan en die meeste van hulle het dit blykbaar geniet.

Ek dink egter nie een van hulle sou dit ’n tweede keer wou kyk nie, tensy dit op Netflix beskikbaar was. Nostalgie werk dus steeds, maar dit het deesdae nie meer soveel blywende krag nie. Dit kan steeds werk, maar slegs as filmmakers ook iets nuuts aan gehore bied.

Street Fighter bied nie veel wat werklik nuut voel nie. Hoewel die vooruitsig van ’n opvolgfliek aanloklik klink, dink ek nie dit sal genoeg wees om die kinders van die 90’s terug te lok nie. 

Ek het dele van die fliek geniet, maar ek sal dit nie regtig aanbeveel nie, tensy jy ’n groot Street Fighter-aanhanger is. 

Dit bied genoeg aanhangervermaak om jou vir ’n rukkie te laat glimlag, maar doen min om die fliek of sy karakters onvergeetlik te maak. Daarom gee ek dit slegs 2 uit 5 sterre.

– [email protected]