Fliek laat blywende indruk

Is Wildwood regtig Laika se meesterstuk? Ek dink jy sal maar my resensie moet lees om uit te vind wat ek daarvan dink.

Wildwood is die soort fliek wat ’n blywende indruk laat. Vir my voel dit soos ’n kombinasie van die flieks waarmee ek grootgeword het en dié waaraan ek later geheg geraak het.

Dit is presies wat ek van ’n fantasiefliek sou verwag, maar glad nie van ’n stop-raam-fliek nie. Ek wonder steeds hoekom sommige mense in my rolprentteater dan ná net 10 minute uitgestap het?

Die werk wat in die maak van hierdie fliek ingegaan het, is niks minder as indrukwekkend nie. Dit het ongeveer 16 jaar geneem om die fliek aanmekaar te sit. Ek het ’n nuwe waardering vir hierdie soort animasie gekry. Wildwood het my liefde vir rolprente en stories opnuut laat opvlam.

Die fliek kombineer ’n moderne storie met fantasie en voel soos ’n storie waarmee ek vertroud is. Dit lyk egter soos niks wat ek nog ooit vantevore gesien het nie. 

Die fliek kombineer die beste elemente van rolprente soos The NeverEnding Story, The Chronicles of Narnia en The Wizard of Oz, terwyl dit sy eie mitologie skep.

Daar is bitter min om in hierdie fliek te kritiseer. Daar is wel dinge waarvan ek nie gehou het nie, maar dit is nie belangrik nie.

Wat ek wel kan sê, is dat hierdie fliek eerder vir volwassenes as vir kinders bedoel is, maar ek weet die hele gesin kan dit geniet. Die feit dat ons steeds sulke stories op die grootskerm kan sien afspeel, is ’n voorreg wat ek waardeer.

Peyton Elizabeth Lee vertolk die stemrol van Prue McKeel, ’n tiener wat haar bababoetie moet gaan soek nadat hy ontvoer en na die “Impassable Wilderness” geneem is.

Sy lewer ’n kragtige vertolking wat maak dat jy onmiddellik vir haar omgee. Jacob Tremblay sluit by haar aan as die stem van Curtis Mehlberg, ’n onbeholpe tiener wat per ongeluk haar metgesel op hierdie avontuur word. Die res van die rolverdeling is net so indrukwekkend, met Mahershala Ali en Carey Mulligan wat uitstekend is. 

Hoewel die stemme die karakters lewe gee, is dit die kunstenaars wat hulle werklik op die skerm tot lewe bring. Ek kan my nie indink hoeveel ure dit geneem het om die karakters en stelle telkens effens te verskuif nie.

Ek hoef nie veel oor die produksie-ontwerp te sê nie, want as jy die lokprente gesien het, weet jy reeds dat die ateljee ’n hele wêreld rondom hierdie karakters geskep het – wat jy nie anders kan as om te bewonder nie. 

Ek moes myself soms knyp om my daaraan te herinner dat dit nie bloot op ’n rekenaar geskep is nie. Mense het dit alles werklik gebou. Hulle wys selfs van die werk wat in die maak van hierdie fliek ingegaan het tydens die eindkrediete.

Dit is regisseur Travis Knight se beste fliek tot nog toe, en hy het nog nie ’n enkele swak fliek gemaak nie. Sy passie, saam met dié van die res van die filmspan, skyn deur in elke toneel. 

Die musiek en klankbaan blaas nog meer lewe in ’n film wat reeds soveel lewe het.

Wildwood is beslis ’n fliekkaartjie werd, want dít is wat rolprentkuns behoort te wees. Dit gaan nie net daaroor om ’n storie te vertel nie, maar om herinneringe te skep wat ’n leeftyd sal hou. Hierdie een verdien vir my maklik 4,5-sterre.

– [email protected]