Om weer ’n groentjie te wees

Toe ek besluit het om van Namibië na Suid-Afrika te verhuis, het ek gedink die moeilikste deel sou wees om totsiens te sê.

Ek was verkeerd.

Om totsiens te sê, is eintlik die maklike deel. Dis die dae daarna wat ’n mens onkant vang.

Dis wanneer jy in ’n nuwe supermark instap en skielik geen idee het waar enigiets is nie. Wanneer jy jou foon tien keer moet uithaal om te kyk of jy nog op die regte pad is. Wanneer jy hoor hoe praat mense oor plekke, restaurante en woonbuurte asof almal dit behoort te ken, en jy glimlag net en hoop niemand vra jou opinie nie.

Skielik is jy weer ’n groentjie.

Dis snaaks hoe ’n mens dink volwassenes behoort alles net te weet. Iewers tussen skool, universiteit en die eerste paar jaar van werk begin ons glo ons moet altyd weet wat ons doen. Dat onsekerheid iets is wat net vir kinders bedoel is.

Maar die lewe werk nie so nie.

Die lewe het ’n manier om jou elke nou en dan na die begin terug te bring.

Ek het gedink ek trek net na ’n ander land. Wat ek nie besef het nie, is dat ek ook weer moes leer hoe om hier te leef. 

Watter roete is vinniger? Waar koop ’n mens die lekkerste vars brood? Watter strand is eintlik die moeite werd om te besoek? 

Waar drink mense koffie? Hoe werk die klein dingetjies – die dinge wat niemand ooit vir jou verduidelik nie, omdat hulle dit al jare lank as vanselfsprekend aanvaar?

Dis nie groot probleme nie.

Dis net vreemd.

En tog is dit juis hierdie klein dingetjies wat jou laat besef hoe gemaklik jy in jou ou lewe geraak het. In Namibië het ek geweet waarheen om te ry sonder om eers daaroor te dink.

Ek het geweet watter winkels ek eerste sou besoek en watter paaie ek liewer sou vermy. Ek het my plek geken.

Nou leer ek weer van voor af. En om eerlik te wees, het ek aanvanklik daarmee gesukkel.

Niemand hou daarvan om onbevoeg te voel nie. Ons wil immers die mense wees wat die antwoorde het. Wie weet waarheen ons op pad is? Wie kan met selfvertroue sê “los dit vir my”?

Maar ’n paar weke later het ek iets begin besef. Daar is eintlik iets mooi daaraan om weer ’n groentjie te wees.

Groentjies merk dinge op wat ander lank gelede opgehou het om raak te sien. Hulle loop stadiger, want alles is nog nuut. Hulle vra vrae sonder om skaam te voel. Hulle waardeer klein oorwinnings – soos die eerste keer wat jy sonder GPS by jou bestemming uitkom, of wanneer die barista by die koffiewinkel begin vra: “Die gewone?”

Dis daardie klein oomblikke wat stadig maar seker ’n vreemde plek in ’n bekende plek verander.

En miskien geld dit vir meer as net verhuising.

Miskien raak ons almal, in een of ander stadium, weer groentjies. ’n Nuwe werk. ’n Nuwe verhouding. ’n Eerste kind. ’n Verlies wat jou dwing om oor te begin. ’n Droom wat jou uit jou gemaksone ruk.

Ons dink dikwels om weer van voor af te begin, beteken dat ons misluk het. Maar dalk beteken dit net dat ons groei. Want groei voel selde gemaklik. 

Dis ongemaklik om nie al die antwoorde te hê nie. Dis ongemaklik om hulp te vra. Dis ongemaklik om ’n verkeerde afdraai te neem – letterlik én figuurlik. Maar elke mens wat vandag selfversekerd lyk, was eens op ’n tyd ’n groentjie. Elke kenner was in ’n stadium iemand wat nie alles geweet het nie.

Ek weet nie presies wanneer Kaapstad soos huis gaan begin voel nie. Dalk oor ’n paar maande. Dalk eers oor ’n paar jaar. Maar ek weet wel dat elke nuwe straat wat ek leer ken, elke bekende gesig wat ek begin raakloop en elke klein roetine wat stadig begin vorm aanneem, my nader daaraan bring.

En dalk is dit al wat van ons verwag word.

Nie om alles onmiddellik te weet nie.

Net om te bly opdaag totdat die vreemde weer bekend begin voel.

– [email protected]

* Beste lesers, keuring vir die ­publikasie van WhatsApp, briewe en alle ander lesers­bydraes berus by Republikein. Klagtes oor die diens van ­private besighede word eers aan die onder­neming vir reaksie voorgelê. Die menings van ons lesers en rubriekskrywers verteenwoordig nie noodwendig die standpunt van Republikein nie. Republikein is ’n lid van die Redakteursforum van Namibië (EFN) en onderskryf die etiese kode vir die Namibiese media soos toegepas deur die media-ombudsman.