Wanneer gaan die kindertjies na óns toe kom?

11 September 2018 | Rubrieke
Jo-Maré Duddy - Die hart van niemand kan ooit die dood van ‘n kind – enige kind – begryp nie. Nie ‘n “gewone” siekte- of ongelukdood nie, maar nooit die dood deur ‘n moord soos dié op klein Avihe Ujaha nie.

Sin sal daar nimmer in dié negejarige se grusame einde wees nie. Maar ek hoop – ek bíd – dat haar kortgeknipte lewetjie Namibiërs opnuut laat besin oor die lot van ons kinders. Dat haar dood die simbool word van hoe ons as Namibiese regering en gemeenskap ons kinders – en dus ons land se toekoms – faal.

Hoekom presies Avihe alleen daai noodlottige aand prooi geword het, weet ons nog nie. En dit maak ook nie saak nie. Want té veel kinders – hetsy op Skuldbult of in die sinkhuisdorpies aan die buitewyke van Windhoek en elders in die land – word aan hul eie genade oorgelaat.

Kom ons as grootmense wees onsself genadig: Dis dikwels om den brode. Ons het lankal nie meer ‘n keuse nie.

Nie die swart vrou in ‘n krothuisie op die onwettige stukkie grond wat sy afgekamp het en elke dag in vrees leef die munisipaliteit kom slaan plat nie. Ook nie wit of ekonomies bemagtide swart vrou wat soggens in haar luukse motor die kroos by die skool gaan aflaai nie. Beslis nie die middelklasvrou – (uiteindelik) kleur- en gesigloos in die nuwe Namibië – wat daagliks noodgedwonge dieselfde ritueel moet volg nie.

Of dit nou soggens vroeg, smiddae laat of skemeraand is . . . elkeen van ons se kinders is iewers alleen. Drentel waarskynlik verveeld en verlate in ‘n straat. Met g’n enkeling wat stop en vra: “Hoekom is jy nie in die skool nie?” “Wat maak jy dié tyd van die aand op straat?”

“Weet jou ouers waar jy is?”

Want ons is té moeg. Te blasé. Té vasgevang in die mallemeule van ons eie oorlewing. In die sweet van ons aangesig doen ons immers uit suiwer liefde die beste wat ons kan om vir ons kinders ‘n dak oor hul kop, ‘n bord kos op die tafel en ‘n trui teen die bitter koue te kan verseker.

Die swart sinkhuisvrou kom eers donker by die huis aan. Wanneer sy tot die beste van haar vermoë haar korporatiewe suster se kinders van die strate af kon hou. Waar haar eie hulle begewe, weet sy nie. Want sy’t nie ‘n keuse nie. Sy sloof haar waarskynlik teen minder as die minimumloon af. Want wetgewing is een ding, toepassing iets heeltemal anders.

Want in Namibië is ordentlike werk goud. Is ‘n verniet – of ‘n bekostigbare kleuter- of naskoolsentrum vir dié met ‘n salaristjek – die goudpot aan die einde van ‘n reënboog. Is ‘n basiese en bekostigbare huis wensdenkery. Want dit is ‘n politieke woer-woer waar niemand regtig in ‘n oplossing belangstel nie. Solank Mammon en sy boeties vir tenderbandjies net tevrede is.

In korporatiewe geboue is vroue (én mans) te skaam om saans te sê hul kinders wag tuis. Té bang om te erken hul gesinne móét belangriker as hul werk wees. Wat ‘n skande! Tipies die swakker geslag. En dit geld in merietebeoordelings, bonusse en bevorderings. En dít terwyl die huisverband en huurverpligtinge tik-tak-tok.

Afrika spog met ‘n pragtige uitdrukking: “It takes a village to raise a child.”

Ons verraai dit.

Ons as gemeenskap het papbroeke geword, vasgevang in ons eng dag-tot-dag-bestaan. Waar bure en die gesin straataf nie meer saakmaak nie. Waar die regering nie tot verantwoording geroep word nie. Waar die stem van burgerlike protes soos altyd byna doodstil is. Skoenmaker, bepaal jou by jou huishoudelike lees. Laat Gods water oor Gods akker stroom.

Die Groot Boek – soos baie ander religieuse geskrifte – skilder ‘n Verlosser met ‘n Groot Hart vir kinders. Want Hy of Sy of Dit weet: Kinders is die bloeisel van die mensdom. En hulle moet versorg en mee gespeel word. Bowenal moet hulle onvoorwaardelik geliefd wees. Hulle verdien die grootste kommoditeit van die hedendaagse lewe om te blom: tyd.

“Laat die kindertjies na My toe kom,” se die Boek waarna ek verwys.

Vir myself, my mede-Namibiers en ons land se regering vra ek: Wanneer kan, gaan en mag die kindertjies weer na ons toe kom?

Wanneer? Wánneer?

Soortgelyk

 

Venaani boos oor grondkonferensie

2 ure gelede | Politiek

Denver Kisting – Die amptelike opposisie sê hy is ongelukkig met hoe volgende week se grondkonferensie beplan word.Volgens die leier van die Popular Democratic Movement...

Krisis met toetse vir hondsdolheid

15 ure gelede | Plaaslik

Ronelle Rademeyer - Namibië staar ’n nasionale krisis in die gesig aangesien geen toetse vir hondsdolheid tans by die sentrale veeartsenylaboratorium in Windhoek gedoen kan word nie. Dr....

Prins William is hier

15 ure gelede | Plaaslik

Francoise Steynberg - Prins William van Brittanje is in Namibië om die internasionale gemeenskap se oë op Namibië se ikoniese spesie, die swartrenoster, te vestig....

EES kook op Duitse X-Factor

15 ure gelede | Kuns en vermaak

Tanja BauseDie Namibiese kwaitokunstenaar EES het na die finale regstreekse uitsending van X-Factor Duitsland deurgedring. EES en sy Yes-Ja!-band werk tans hard daaraan om hulself...

Vermeende stroper doodgeskiet

15 ure gelede | Misdaad

Tanja Bause – Daar word beweer die 73-jarige eienaar van die plaas Senderling by Kamanjab het Saterdag om 11:30 die Angolese burger mnr. Tuayunda Mbwale...

Weer vir 25 September

15 ure gelede | Weer

WEERWAAK: Hittegolftoestande sal na verwagting oor die noordelike streke voortduur.BINNELAND: Mooiweer en baie warm in die verre Noord- en Suidweste, andersins gedeeltelik bewolk en baie...

Laughter is the best medicine

15 ure gelede | Gesondheid

Henriette Lamprecht – It’s contagious and good medicine – not only for the body, but for the mind and soul as well. It lightens your...

Smelling the roses is not just a pipe dream

15 ure gelede | Gesondheid

In today’s rat race it’s easy to lose your way in the daily grind while trying to keep your head above water. Our responsibilities as...

Een maand ná Avihe

15 ure gelede | Misdaad

Denver Kisting – Me. Jessica Kaimu, ousus van die vermoorde Avihe Ujaha, sê die familie probeer steeds hul voete vind ná die tragedie wat die...