Gerrie se rygoed

Tielman van Lill“Wie stoot so?” hoor ek ’n jong man sê. Hy staan in die oog met iets van merkbare hoë oktaangehalte in sy glas. Hy klem dit ewe behendig saam met ‘n rookding in sy regtervuis vas terwyl hy aan sy gehoor ’n groot storie verduidelik.Die stotery kom glo van sy glas se kant af, dis nou as ek die storie reg verstaan, want niemand was agter hom toe hy gestoot was nie. Dit is in die vroeë tagtigerjare en hy het net klaar matriek geskryf. Die lewe is ‘n avontuur en lê oop vir die borrelende jong man wat duidelik gewild onder sy pelle is. Ek ken vir Gerrie. Ons was saam op skool.Soos dit met baie van ons maar gaan, is die stadige aantog van ’n vakansie ‘n groot verligting om ná ‘n harde jaar ‘n welverdiende blaaskans te mog vat. Vir diegene wat klaar vir daai gesogte diploma, graad en matriek geswôt het, is ‘n wegbreek net die ding wat die dokter aanbeveel het. Meer as dikwels word daar goed beplan wat by die see of by tant Sêra-hulle op Bloemendal aangevang gaan word.Wat ook al ons beplan, werk baie goed in teorie, maar die uitvoering daarvan en die pad wat geloop word, is nie altyd wat ons ingedagte gehad het nie. Ons almal sien uit na d’n feestyd wat stadig maar seker oor die horison sy gesig begin wys, en wie sal of wil nie by familie en sy geliefdes wees nie?Die realiteit van die lewe is egter soos ‘n sluipende dief in die nag wat ons menswees en nugter denke wreed uitmekaar kan pluk. Die verlies van ‘n geliefde aan die dood is traumaties, maar wanneer ‘n familie van iemand moet afskeid neem sonder dat hulle mekaar kon groet, is sekerlik die seerste wat daar kan wees.Ek dink aan ‘n hele paar gesinne en families wat onlangs deur die trauma getref is en probeer om sin uit die scenario te maak. Die sinnelose moorde in Namibië die afgelope jare waar soveel geweld gebruik is om ‘n medemens of geliefde uit te wis, is ’n bron van kommer. Hoe boos en vol woede moet ‘n persoon wees om ‘n onskuldige lewe te kan neem?Die Namibiese regering neem beslis nie misdaad in die algemeen, verkragting en moord ernstig genoeg op nie.Ek het amper van Gerrie en sy wiele vergeet wat sy pa vir hom as matriekafskeidsgeskenk gekoop het. Hy het dit later trots aan sy maters buite die kroeg gaan wys. Vertoon of skou sal seker beter van pas wees, want daar is baie verduidelik en gewys en gespog en teen die “255-taaiers” met die blink rims geskop.“Tjek my nuwe wiele, hy klok sommer nou-nou “whan-naaintie” en pappie moenie tussen robots met my sukkel nie. Ek drop enige kar sommer nou-nou!” het Gerrie aan sy maters verduidelik.Ek loop Gerrie eers weer die volgende jaar raak. Hy sit in ‘n rolstoel en is verlam, maar is gelukkig hy het die volle gebruik van sy arms, hande, nek, kop en bolyf behou. Ek het gehoor hy was in ‘n ernstige motorongeluk en het dit net-net oorleef terwyl van die ander insittendes nie so gelukkig was nie.Ons groet en verneem na mekaar se welstand. “Tjek my ryding,” sê hy vir my terwyl hy sy rolstoel behendig oplig om dit net op sy agterwiele te laat staan en dans rondomtalie met sy nuwe ryding.

Gerrie se rygoed

Kommentaar

Republikein 2026-06-10

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Gerrie se rygoed

Kommentaar

Republikein 2026-06-10

Meld asseblief aan om kommentaar te lewer

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry. ×

MELD AAN

Advertensie

Intekening vereis om toegang tot inhoud te kry.